Πριν από αυτή τη σχέση, μου άρεσε η ζωή μου. Είχα πετύχει πράγματα, είχα αυτοπεποίθηση και καμάρωνα για όσα είχα χτίσει. Δεν ήταν όλα τέλεια, αλλά μπορούσα να κοιτάξω γύρω μου και να αναγνωρίσω τον κόπο που είχα βάλει για να φτάσω εκεί.
Μετά ερωτεύτηκα βαθιά μια όμορφη γυναίκα και άφησα αυτό το συναίσθημα να καθορίζει περισσότερα απ’ όσα έπρεπε. Υπήρχαν ανησυχητικά σημάδια. Αυτό είναι και το δύσκολο όταν προσπαθώ να εξηγήσω τι έγινε: δεν μπορώ να πω ειλικρινά ότι δεν φαινόταν τίποτα.
Άκουγα όσα μου έλεγε και τους έδινα μεγαλύτερη σημασία απ’ όση έδινα στις πράξεις της. Όταν τα δύο δεν ταίριαζαν, έβρισκα πάλι τρόπο να πιστέψω τα λόγια. Ήθελα να την εμπιστευτώ. Ταυτόχρονα, εμπιστευόμουν και τον εαυτό μου. Είχα πάρει καλές αποφάσεις σε άλλους τομείς της ζωής μου και μπήκα στη σχέση με την ίδια σιγουριά, χωρίς να κοιτάζω αρκετά προσεκτικά όσα συνέβαιναν.
Υπήρχε δυνατή έλξη και ένιωθα μεγάλη συναισθηματική σύνδεση. Τότε αυτά με καθησύχαζαν. Τώρα βλέπω πόσο λίγα μου έλεγαν για την ειλικρίνεια και την εμπιστοσύνη, που ήταν τελικά τα ζητήματα στα οποία χρειαζόμουν απαντήσεις. Επειδή ένιωθα τόσο κοντά της, μου ήταν πιο εύκολο να προσπερνάω όσα δεν ταίριαζαν.
Οι συνέπειες ήταν καταστροφικές για μένα. Δεν έχω μια τακτοποιημένη λίστα με απώλειες, ούτε πιστεύω ότι όλη η ιστορία εξηγείται μόνο από τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου. Έκανα κι εγώ επιλογές. Αγνόησα πράγματα. Έχω ευθύνη και για τον τρόπο που αντέδρασα.
Αυτό όμως δεν σβήνει τον πόνο του να νιώθεις ότι σε εξαπάτησαν. Τα δύο συνυπάρχουν και κάνουν όσα ακολούθησαν πιο δύσκολα να τα εξηγήσω. Θυμώνω για ό,τι έγινε, αλλά τα βάζω και με τον εαυτό μου που συνέχιζα να πιστεύω σε κάτι το οποίο οι πράξεις της δεν στήριζαν.
Παλιά νόμιζα πως το δυσκολότερο ήταν να χτίσεις μια καλή ζωή. Τώρα προσπαθώ να καταλάβω πώς φέρθηκα τόσο απρόσεκτα σε κάτι που εκτιμούσα τόσο πολύ.
Σκέφτομαι πόσο χρόνο χρειάζεται για να σταθεί μια ζωή και πόσο γρήγορα μπορεί μια σχέση να την κλονίσει. Αναρωτιέμαι πόσοι άλλοι άντρες έχουν βρεθεί εκεί: σίγουροι για τον εαυτό τους παντού αλλού, και μετά να ρωτούν γιατί συνέχιζαν να δικαιολογούν αυτό που ήδη έβλεπαν.
