Ταιριάξαμε στο Hinge και κανονίσαμε σχεδόν αμέσως να βρεθούμε. Πήγα γιατί, άμα θέλεις να γνωρίσεις κάποιον, πρέπει κάπως να αρχίσεις. Τα περισσότερα ραντεβού μου μέχρι τότε πήγαιναν μια χαρά. Τόσο μια χαρά, που το επόμενο πρωί μετά βίας τα θυμόμουν. Κάπως έτσι περίμενα να πάει κι αυτό.
Είχα ξεχάσει πώς είναι να κάθεσαι με κάποιον και να σου κάνει εντύπωση το πόσο εύκολα κυλάνε όλα. Μου ερχόταν συνέχεια να απλώσω το χέρι μου και να τον αγγίξω, κι εκείνος έκανε το ίδιο. Μόλις χωρίζαμε, περίμενα πότε θα τον ξαναδώ. Μάλλον το περίμενε κι εκείνος, γιατί μέσα σε μία εβδομάδα προλάβαμε να βγούμε έξι φορές.
Ένα βράδυ, την ώρα που αποχαιρετιόμασταν, του ξέφυγε ένα «σ’ αγαπώ». Το είπε σχεδόν μαζί με το «γεια», τόσο φυσικά, λες και μου το είχε πει άλλες εκατό φορές. Είχαμε έρθει κοντά, χωρίς να έχουμε κοιμηθεί μαζί. Είχαμε ήδη μιλήσει και για το μέλλον, έτσι όπως μιλάς όταν έχεις ενθουσιαστεί με κάποιον και σκέφτεσαι πόσα πράγματα θέλεις ακόμα να κάνετε μαζί.
Μια εβδομάδα μετά από εκείνο το βράδυ, μου είπε ότι ήθελε να το σταματήσουμε. Δεν ήταν σίγουρος, λέει, αν ήθελε κάτι σοβαρό μαζί μου. Με ξάφνιασε το πόσο απότομα έγινε, κι ακόμα περισσότερο το πόσο ψυχρός μου φάνηκε. Μόλις είχα αρχίσει να συνηθίζω την ιδέα ότι μπορούσα να τον βλέπω σχεδόν κάθε μέρα. Πού να φανταστώ ότι η επόμενη κουβέντα μας θα ήταν κι η τελευταία;
Έχει περάσει ένας μήνας κι ακόμα τα μετράω εκείνα τα ραντεβού. Έξι. Λες και, αν το πω αρκετές φορές, θα καταφέρω να πείσω τον εαυτό μου πως ήταν πολύ λίγα για να μου λείπει τόσο. Και σαν να μη φτάνει που μου λείπει, ντρέπομαι κιόλας που μου λείπει τόσο πολύ. Όταν σκέφτομαι εκείνο το βράδυ που αποχαιρετιστήκαμε, τον ακούω ακόμα να λέει «σ’ αγαπώ» με την ίδια άνεση. Θα ήθελα να ξέρω τι άκουσε ο ίδιος τη στιγμή που το είπε.
