Εσείς οι άντρες που βγαίνετε ραντεβού στα τριάντα σας, τι έχετε καταλάβει που στα είκοσι ούτε θα σας περνούσε από το μυαλό;
Με ενδιαφέρουν εκείνα τα πράγματα που αρχίζεις να προσέχεις μέσα από την εμπειρία. Στα 22 μπορεί να έχεις πολύ συγκεκριμένη άποψη για τον τύπο ανθρώπου που σου ταιριάζει, για το τι κάνει ένα ραντεβού πετυχημένο ή για το πώς πρέπει να νιώθεις όταν σου αρέσει κάποια. Δέκα χρόνια μετά, σας βοηθούν ακόμα αυτές οι ιδέες; Ή κοιτάτε πια λεπτομέρειες που ο νεότερος εαυτός σας θα προσπερνούσε;
Μπορεί να είναι κάτι εντελώς πρακτικό. Αν ταιριάζουν τα προγράμματά σας, αν περνάτε καλά με μια απλή κουβέντα, τι μένει όταν πέσει ο πρώτος ενθουσιασμός. Μπορεί πάλι οι προτεραιότητές σας να είναι ίδιες, αλλά τώρα να καταλαβαίνετε πιο εύκολα πότε τις μοιράζεται και ο άλλος άνθρωπος.
Με ενδιαφέρουν όμως κι όσα δεν χωράνε στην κλασική ιστορία ότι μεγαλώνουμε και γινόμαστε σοφότεροι. Υπάρχει κάτι που τελικά έγινε πιο απλό; Κάποια προτίμηση που κάποτε θεωρούσατε απαραίτητη και σταδιακά έπαψε να μετράει τόσο; Ή ανακαλύψατε ότι μπορείτε κάλλιστα να κάνετε ακριβώς το ίδιο λάθος, απλώς έχοντας κλείσει καλύτερο εστιατόριο;
Δεν θεωρώ δεδομένο ότι μόλις πατήσεις τα τριάντα αποκτάς ξαφνικά καλή κρίση. Θέλω να ακούσω τη συγκεκριμένη διαπίστωση που σας έμεινε. Κάτι που, αν το λέγατε στον εαυτό σας πριν από δέκα χρόνια, θα σας κοιτούσε απορημένος, σαν να μην είχατε καταλάβει καθόλου γιατί βγαίνει ο κόσμος ραντεβού.
Τι καταλαβαίνετε τώρα που εκείνος δεν θα σκεφτόταν καν να ρωτήσει;
