Εγώ είμαι 23 κι η κολλητή μου 24. Στις αρχές της χρονιάς αρχίσαμε να φλερτάρουμε και κάποια στιγμή έγινε κάτι μεταξύ μας. Το θέλαμε κι οι δυο, οπότε μας βγήκε εύκολα. Έτσι κι αλλιώς μας άρεσε να περνάμε χρόνο μαζί. Γιατί να μη βρισκόμαστε και ερωτικά πού και πού και να συνεχίσουμε να είμαστε φίλοι όπως πριν; Το είπαμε κιόλας μεταξύ μας ότι κανείς μας δεν θα το έβλεπε πιο σοβαρά.
Θυμάμαι πόσο εύκολα συμφώνησα τότε. Το εννοούσα. Τώρα όμως πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται πώς θα ήταν να της ζητήσω να βγούμε κανονικό ραντεβού. Μου φαίνεται κάπως αστείο που με αγχώνει τόσο μια κουβέντα με έναν άνθρωπο που ξέρω τόσο καλά. Μπορώ να της στείλω «να περάσω από το σπίτι σου;» χωρίς δεύτερη σκέψη. Το «θέλεις να βγούμε ραντεβού;» μου φαίνεται πολύ πιο δύσκολο να το πω.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι το ήθελε κι εκείνη και ότι είχαμε συμφωνήσει να το κρατήσουμε χαλαρό. Μπορεί ακόμα να της αρέσει μια χαρά όπως είναι. Αν της ζητήσω να βγούμε, θα καταλάβει ότι έχω αρχίσει να βλέπω αλλιώς αυτό που γίνεται μεταξύ μας. Κι ύστερα δεν ξέρω πώς θα νιώθουμε την επόμενη φορά που θα βρεθούμε για παρέα.
Μπορώ να συνεχίσω να τη βλέπω όπως τη βλέπω τώρα. Ένα κομμάτι μου το θέλει. Μου αρέσει να είμαι μαζί της και νιώθω άνετα με αυτό που έχουμε. Κι όμως, έχω ήδη αρχίσει να σκέφτομαι τι θα της έλεγα αν έβρισκα το θάρρος. Να ζητήσω από την κολλητή μου να βγούμε ραντεβού και να δω τι θα γίνει με τη φιλία μας; Ή να συνεχίσω να βρίσκομαι μαζί της έτσι, τώρα που ξέρω ότι θέλω κάτι παραπάνω;
