Σκέφτομαι να προτείνω σε έναν φίλο μου να βγούμε ραντεβού. Γνωριζόμαστε από το λύκειο, αλλά τώρα πια είμαστε ενήλικες και μιλάμε σπάνια. Παρ’ όλα αυτά, από εκείνη την παρέα είναι ο άνθρωπος με τον οποίο έχω κρατήσει περισσότερο επαφή. Τον συμπαθώ και ποτέ δεν μου φαινόταν άσχημη η ιδέα να είμαστε μαζί.
Νομίζω ότι παλιότερα του άρεσα. Ίσως να του αρέσω ακόμα, αλλά δεν το ξέρω. Δεν μου έχει προτείνει να βγούμε και, απ’ όσο φαίνεται, δεν έχει κοπέλα. Βέβαια, αυτά αφήνουν πολλά ερωτηματικά πριν καν φτάσω στο τι θέλω εγώ.
Κι αυτό που με κάνει να το σκέφτομαι τώρα είναι η μοναξιά. Θέλω να υπάρχει κάποιος που να νοιάζεται για μένα. Δυσκολεύομαι να το παραδεχτώ, επειδή καταλαβαίνω πώς μπορεί να ακουστεί: σαν να βλέπω ξαφνικά έναν παλιό φίλο ως πιθανή λύση επειδή μου λείπει κάτι.
Δεν έχω όμως κακή πρόθεση απέναντί του. Αν ήμασταν μαζί, θα ήθελα να περνάμε χρόνο παρέα, να κάνω πράγματα που τον ευχαριστούν, να του δείχνω ότι τον υπολογίζω. Όταν φαντάζομαι τον εαυτό μου σε μια σχέση, σκέφτομαι και τη στοργή που θα έδινα. Δεν περιμένω να αναλάβει εκείνος όλο το νοιάξιμο.
Ξέρω βέβαια ότι μια λίστα με όσα θα έκανα δεν απαντά από μόνη της στο ερώτημα. Μπορώ να φανταστώ ότι θα προσπαθούσα για μια σχέση, αλλά εμείς δεν έχουμε βγει ούτε ένα ραντεβού. Προς το παρόν σκέφτομαι έναν άνθρωπο που συμπαθώ και αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε να υπάρξει κάτι μεταξύ μας. Ταυτόχρονα, νιώθω πόσο πολύ θέλω να είμαι σημαντικό πρόσωπο στη ζωή κάποιου.
Μπορεί να μην ενδιαφέρεται πια. Μπορεί να μην ενδιαφερόταν ποτέ με τον τρόπο που είχα υποθέσει. Αν του το πρότεινα, τουλάχιστον θα μπορούσε να απαντήσει ο ίδιος. Δεν θα προσπαθούσα να βγάλω συμπέρασμα από ένα πιθανό παλιό ενδιαφέρον και το ότι δεν φαίνεται να έχει σχέση.
Μου είναι εύκολο να κατηγορώ τον εαυτό μου γι’ αυτές τις σκέψεις, αλλά η μοναξιά δεν φεύγει έτσι. Δεν του έχω προτείνει τίποτα ακόμα. Αναρωτιέμαι αν το ότι τον συμπαθώ, ότι θα ήθελα να δω αν μπορούμε να είμαστε μαζί και ότι έχω ανάγκη να νοιάζεται κάποιος για μένα είναι αρκετοί λόγοι για να δοκιμάσω.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




