Πριν από καμιά δυο εβδομάδες έκανα match με έναν άντρα στο Bumble. Θα έφευγε από την πόλη για μία εβδομάδα και ήθελε να βρεθούμε αμέσως, πριν φύγει. Εγώ όμως είχα δουλειές, οπότε του πρότεινα να το αφήσουμε για όταν θα γύριζε. Συμφώνησε και μέχρι εκεί όλα έμοιαζαν απλά.
Γύρισε, λοιπόν, αλλά μήνυμα δεν ήρθε. Πέρασαν τρεις μέρες και του έστειλα εγώ να δω αν ήθελε ακόμα να βρεθούμε. Μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον, οπότε σκέφτηκα πως καλύτερα να ρωτήσω παρά να κάθομαι να μαντεύω.
Αυτό έγινε την περασμένη Παρασκευή. Μου είπε ναι και πρότεινε να βγούμε μία εβδομάδα μετά. Συμφώνησα και τον ρώτησα πότε και πού. Είπε στις οχτώ, κάπου σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Του απάντησα ότι με βόλευε. Είχαμε μέρα, ώρα και μια περιοχή, κι εγώ περίμενα ότι μέχρι το ραντεβού θα διαλέγαμε και μαγαζί.
Πέρασε ολόκληρη η εβδομάδα χωρίς άλλη κουβέντα. Ούτε εστιατόριο, ούτε μπαρ, ούτε κάποιο σημείο για να συναντηθούμε. Δεν υπήρχε κάποιο καινούργιο μήνυμα που περίμενε απάντησή μου. Εγώ είχα ήδη ξαναπιάσει τη συζήτηση και είχα ζητήσει τις λεπτομέρειες.
Χτες το βράδυ θεώρησα ότι τελικά δεν θα βγαίναμε και κανόνισα κάτι άλλο. Δεν του έστειλα για να το ανακοινώσω, γιατί στο δικό μου μυαλό δεν είχαμε ολοκληρώσει καν τη συνεννόηση για το πρώτο σχέδιο.
Σήμερα το πρωί μού έστειλε να ρωτήσει αν ισχύει το βραδινό μας ραντεβού. Προφανώς, από τη δική του πλευρά, ίσχυε κανονικά. Του εξήγησα γιατί είχα κάνει άλλα σχέδια και απάντησε απλώς «Εντάξει τότε». Δεν πρότεινε μέρος, δεν ρώτησε για άλλη μέρα. Εκεί τελείωσε η κουβέντα.
Τώρα αναρωτιέμαι μήπως καταλάβαμε τελείως διαφορετικά αυτή την εβδομάδα σιωπής. Εκείνος ίσως θεωρούσε ότι το «στις οχτώ, σε εκείνη την περιοχή» αρκούσε για να κρατήσουμε το βράδυ ελεύθερο. Εγώ θεωρούσα ότι μας έλειπε ακόμα το πού θα πάμε.
Δεν περίμενα καθημερινά μηνύματα από κάποιον που δεν έχω γνωρίσει από κοντά. Περίμενα όμως να ξέρω πού θα εμφανιστώ. Ήταν υπερβολή που κανόνισα κάτι άλλο ή ήταν λογικό να μην κρατάω άλλο τη βραδιά ανοιχτή;
