Από τότε που μετακόμισα σε καινούργια πόλη, βγαίνω αρκετά ραντεβού. Αυτό έχει πάει καλύτερα απ’ όσο περίμενα. Το δύσκολο έρχεται μετά: κάτι ξεκινάει με καλές προοπτικές και μέσα σε δυο μήνες, καμιά φορά πολύ νωρίτερα, έχει ήδη τελειώσει.
Προσπαθώ να δείχνω το ενδιαφέρον μου. Κανονίζω πού θα πάμε, κρατάω την κουβέντα ζωντανή, πληρώνω στις εξόδους μας. Θέλω σχέση, οπότε θέλω και ο άνθρωπος απέναντί μου να καταλαβαίνει ότι το παίρνω στα σοβαρά και κάνω προσπάθεια.
Υπάρχουν όμως κάτι στιγμές που μου κόβουν τη διάθεση. Μια φορά, αφού πλήρωσα το φαγητό, άκουσα ένα «Ε, έτσι πρέπει». Μικρή κουβέντα, αλλά δεν ήξερα τι να απαντήσω. Εγώ είχα θελήσει να κάνω μια όμορφη κίνηση και ξαφνικά ένιωσα ότι απλώς είχα εκπληρώσει μια υποχρέωση.
Έχω αρχίσει επίσης να παρατηρώ μια αλλαγή αφού μιλήσουμε για τη δουλειά μου, την εταιρεία όπου εργάζομαι ή το νοίκι που πληρώνω. Δεν μπορώ να ξέρω τι συμπεραίνει ο καθένας από αυτά. Από τη δική μου πλευρά, πάντως, κάποιες φορές νιώθω τις απαιτήσεις να ανεβαίνουν πριν προλάβουμε καν να γνωριστούμε καλά.
Δεν αλλάζει όμως μόνο η στάση του άλλου. Όσο περνάμε χρόνο μαζί, μπορεί να μάθω κάτι που με κάνει να αμφιβάλλω αν ταιριάζουμε για μια μακροχρόνια σχέση. Τότε πέφτει και ο δικός μου ενθουσιασμός. Η προσοχή που στην αρχή έδινα αυθόρμητα αρχίζει να λιγοστεύει.
Κάπου εκεί συνήθως χαλάει το πράγμα. Έχω ζήσει απότομες αποχωρήσεις, εξαφανίσεις χωρίς εξήγηση και χωρισμούς με μηνύματα που μοιάζουν να γράφτηκαν με λιγότερο κόπο απ’ όσο χρειάστηκε για να κανονιστεί το ραντεβού. Και μένω να αναρωτιέμαι αν θέλαμε ποτέ το ίδιο ή αν απλώς μας άρεσε η αρχή.
Έχω κουραστεί να προσπαθώ να ξεδιαλύνω κάθε τέτοια ιστορία με το ChatGPT. Θέλω να ακούσω ανθρώπους που αναγνωρίζουν αυτό το μοτίβο, ακόμα κι αν βλέπουν κάτι στη δική μου συμπεριφορά που εμένα μου διαφεύγει.
Θέλω μια σταθερή σχέση. Οι περιστασιακές επαφές με αφήνουν με στενοχώρια, και άλλο ένα καλό πρώτο ραντεβού δεν με παρηγορεί ιδιαίτερα όταν ξέρω πόσο γρήγορα μπορεί να σβήσει. Το συναντούν κι άλλοι αυτό ή κάτι δεν πάει καλά στον τρόπο που βγαίνω ραντεβού;
