Πάντα πήγαινα στα ραντεβού με μια απλή λογική: θα είμαι ο εαυτός μου κι ο άλλος ας αποφασίσει αν του ταιριάζω. Δεν προσπαθώ να παρουσιάσω μια πιο μυστηριώδη εκδοχή μου για να κινήσω το ενδιαφέρον. Κάποια στιγμή αυτή η εκδοχή θα έπρεπε να φύγει, κι εγώ θα έμενα εκεί.
Το μπέρδεμα είναι ότι συνήθως περνάμε ωραία. Δεν μιλάμε για μια σειρά από καταστροφικά ραντεβού, όπου είναι προφανές τι πήγε στραβά. Υπάρχει κουβέντα, υπάρχει ενδιαφέρον, οι άντρες που γνωρίζω δείχνουν πολύ ενθουσιασμένοι. Κι ύστερα, κάπου στην πορεία, μένω να αναρωτιέμαι τι ακριβώς συνέβη.
Όσο συνεχίζω να βγαίνω ραντεβού, τόσο μου κολλάει μια σκέψη που δεν μου αρέσει ιδιαίτερα: αν δεν παίζεις το παιχνίδι, μήπως απλώς αφήνεις τον άλλον να σε παίξει;
Δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνω πώς λειτουργεί. Ξέρω πώς να τραβήξω το ενδιαφέρον κάποιου, να τον κάνω να νιώσει σημαντικός, να του δείξω ότι τον προσέχω πραγματικά. Κι αυτή η προσοχή μπορεί να είναι απολύτως ειλικρινής. Καταλαβαίνω όμως και τη διαφορά ανάμεσα στο να απαντάω αυθόρμητα και στο να διαλέγω μια απάντηση επειδή ξέρω τι αποτέλεσμα θα έχει.
Εκεί αρχίζω να δυσκολεύομαι. Αν κάνω συνειδητά τις κινήσεις που θα τον τραβήξουν περισσότερο και πιάσουν, δεν μπορώ μετά απλώς να χαλαρώσω και να το χαρώ. Ένα κομμάτι μου παρακολουθεί από απόσταση και αναρωτιέται πόσο από αυτό που συμβαίνει προέκυψε φυσικά και πόσο το έστησα εγώ.
Από την άλλη, η ειλικρίνεια δεν με έχει γλιτώσει από την αβεβαιότητα. Ο αρχικός ενθουσιασμός κάποιου μπορεί να με καθησυχάζει, μέχρι η συνέχεια να με αφήσει με ένα σωρό απορίες. Το ότι εμφανίζομαι όπως είμαι δεν εγγυάται πως κι ο άλλος είναι εξίσου ξεκάθαρος.
Θέλω ακόμη να αρέσω σε κάποιον για τον άνθρωπο που έχει όντως απέναντί του. Θέλω όμως και να μη νιώθω ότι την πάτησα επειδή πήρα στα σοβαρά το ενδιαφέρον του. Οπότε, όταν ακούω πως τα ραντεβού είναι ένα παιχνίδι που πρέπει να μάθεις, αναρωτιέμαι πραγματικά: πώς συμμετέχεις χωρίς να σου φαίνεται στημένη η ίδια η γνωριμία;
