Είμαι 38 και μόλις πέρασα τον πρώτο μου χωρισμό. Περιμένω συνέχεια ότι θα βάλω τα κλάματα. Αντί γι’ αυτό, έχω λίγη ανακατωσούρα, κρυάδες και μια παράξενη αίσθηση ότι νιώθω πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορώ να βγάλω προς τα έξω.
Βγαίναμε λίγο παραπάνω από τρεις μήνες. Εκείνος είναι 35. Πριν από δύο εβδομάδες είχαμε κάνει την κουβέντα ότι είμαστε πια ζευγάρι, οπότε νόμιζα ότι βρισκόμασταν στο ίδιο σημείο. Ίσα που είχα προλάβει να συνηθίσω ότι έχω σχέση και ξαφνικά τελείωσε.
Στον χωρισμό μου φέρθηκε με σεβασμό και το εκτιμώ, ακόμα και τώρα. Είπαμε ότι ίσως θα μπορούσαμε να μιλήσουμε φιλικά σε λίγες εβδομάδες. Δεν ξέρω αν το εννοούσαμε ως κάτι που μπορεί να γίνει ή αν ήταν απλώς ένας ήπιος τρόπος να κλείσει μια δύσκολη συζήτηση.
Ήταν η πρώτη μου σχέση. Δεν έχω μεγάλη εμπειρία από ραντεβού και είχα αρχίσει να τον ερωτεύομαι. Μόλις είχα επιτρέψει στον εαυτό μου να μιλήσει γι’ αυτόν στην οικογένειά μου και στους συναδέλφους μου. Αυτό τώρα με κάνει να νιώθω λίγη ντροπή, παρότι το μόνο που έκανα ήταν να πω στους ανθρώπους γύρω μου ότι υπάρχει κάποιος που μου αρέσει.
Οι τρεις μήνες μπορεί να ακούγονται λίγοι. Για μένα ήταν αρκετοί για να δεθώ. Κι εκείνη η κουβέντα, πριν από δύο εβδομάδες, μου είχε δώσει λόγο να πιστεύω ότι άρχιζε να νιώθει κι εκείνος κάτι αντίστοιχο.
Αντί να κοιμηθώ, γύριζα όλη τη σχέση στο μυαλό μου. Και όσο το έκανα, κάποιες λεπτομέρειες ξεχώριζαν όλο και περισσότερο. Εγώ ξεκινούσα όλες τις συζητήσεις με μηνύματα. Εγώ κανόνιζα κάθε συνάντηση. Δεν με ρωτούσε ιδιαίτερα πώς είμαι, ούτε έκανε τις πιο ουσιαστικές ερωτήσεις που θα τον βοηθούσαν να με γνωρίσει καλύτερα.
Τώρα που ξέρω πώς τελείωσε, όλα αυτά φαίνονται καθαρά. Τότε πίστευα ότι χτίζαμε κάτι μαζί. Πονάει να ξανασκέφτομαι τους ίδιους μήνες και να βλέπω πόση από την προσπάθεια ερχόταν από μένα.
Ίσως αυτή η συνειδητοποίηση να μου χρησιμεύσει την επόμενη φορά. Προς το παρόν δεν με παίρνει ο ύπνος. Σκέφτομαι μια σχέση για την οποία μόλις είχα αρχίσει να μιλάω στους άλλους. Το στομάχι μου είναι ανακατεμένο, κρυώνω και τα δάκρυα ακόμα δεν έχουν έρθει.
