Ετοιμάζομαι να ζητήσω από μια κοπέλα να βγούμε και, κάπως, το δύσκολο κομμάτι έχει καταλήξει να είναι η γεωγραφία.
Είμαι 21, εκείνη 23, και ταιριάξαμε σε μια εφαρμογή γνωριμιών. Μιλάμε λίγο καιρό, αρκετά ώστε ένα ραντεβού να μοιάζει το φυσικό επόμενο βήμα. Μόνο που μένει περίπου μιάμιση ώρα μακριά. Είμαστε και οι δύο στη Νότια Καλιφόρνια, οπότε στο «περίπου» έχει δικαίωμα λόγου και η κίνηση.
Εγώ μένω κοντά στην παραλία, εκείνη πιο μέσα, στους λόφους. Ωραία μέρη και τα δύο, μέχρι να χρειαστεί να κανονίσουν δύο άνθρωποι την πρώτη τους συνάντηση.
Συνήθως διαλέγω κάποιο μαγαζί κοντά στην κοπέλα που καλώ να βγούμε. Ως τώρα ήταν εύκολο, γιατί οι περισσότερες γνωριμίες μου έμεναν το πολύ μισή ώρα μακριά. Δεν είχα χρειαστεί να αναπτύξω ολόκληρη πολιτική μετακινήσεων.
Αυτή τη φορά, αν πάω κοντά της, με περιμένει μια διαδρομή που δεν συνηθίζω και μετά άλλη τόση για την επιστροφή. Δεν αποκλείω να το κάνω. Απλώς δεν οδηγώ συχνά τόσο μακριά και μου φαίνεται αρκετό για μια πρώτη συνάντηση.
Θα προτιμούσα να βρούμε κάπου στη μέση. Να μοιραστούμε τη διαδρομή, να γνωριστούμε από κοντά και να δούμε πώς τα πάμε. Τώρα που το γράφω, ακούγεται απολύτως λογικό. Μόλις όμως φαντάζομαι να της το προτείνω, νιώθω λες και ζητάω τεράστια χάρη.
Δεν της έχω ζητήσει καν να βγούμε ακόμα, οπότε εκείνη δεν έχει εκφράσει καμία αντίρρηση. Όλη η διαπραγμάτευση γίνεται μέσα στο κεφάλι μου, με πλήρη απαρτία.
Μου αρέσει που μιλάμε και θέλω να τη γνωρίσω. Μπορώ να κάνω όλη τη διαδρομή, αλλά θα προτιμούσα να συναντηθούμε κάπου στη μέση. Πώς το λες φυσιολογικά αυτό, χωρίς να νιώθεις ότι έκανες ήδη το πρώτο ραντεβού μπελά;
