Με φίλησε πρώτη φορά στο ταξίδι μας στη Φλόριντα, ένα Σαββατοκύριακο που περάσαμε υπέροχα. Βγαίναμε ήδη πέντε μήνες. Χάρηκα που επιτέλους έγινε, αλλά μαζί με τη χαρά ήρθε και η απορία: γιατί χρειάστηκε τόσος καιρός;
Είμαι 31, δικηγόρος, και έχω συνηθίσει άντρες που προσπαθούν να με φιλήσουν από το πρώτο ραντεβού. Εκείνος είναι 36, γιατρός, και έχει περισσότερη υπομονή απ’ όση έχω συναντήσει μέχρι τώρα. Ως εκείνο το Σαββατοκύριακο, η σωματική επαφή περιοριζόταν κυρίως σε ένα απαλό άγγιγμα στο χέρι. Δεν κάνει σεξουαλικά υπονοούμενα ούτε γυρίζει κάθε κουβέντα στο σεξ. Αυτό μου αρέσει. Δεν ξέρω όμως αν προχωρά έτσι από διακριτικότητα, επειδή αυτός είναι ο δικός του ρυθμός ή επειδή θέλουμε διαφορετικά πράγματα από τη σωματική επαφή.
Υπάρχουν πολλά που μου αρέσουν σε αυτή τη γνωριμία. Μένουμε σε διαφορετικές πολιτείες και βλεπόμαστε μία φορά τον μήνα. Κάθε μήνα έχουμε κάνει κάποιο ταξίδι, με τα έξοδα πληρωμένα από εκείνον, και σχεδιάζει κι άλλα για τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο. Ανυπομονώ να τον δω. Όταν αρχίσουμε να μιλάμε, η κουβέντα κυλάει. Δεν περνάμε τον χρόνο μας μαζί μέσα στη σιωπή.
Πάνω απ’ όλα, μαζί του νιώθω ήρεμη. Είναι σταθερός, ευγενικός, έξυπνος και γενναιόδωρος. Δεν αναρωτιέμαι κάθε φορά σε τι διάθεση θα τον πετύχω. Αυτή η σταθερότητα έχει για μένα πολύ μεγαλύτερη αξία απ’ όση φαίνεται όταν την αναφέρεις απλώς ως ένα καλό χαρακτηριστικό. Δεν έχω ξανανιώσει τόσο ασφαλής δίπλα σε έναν άντρα.
Συνήθως όμως εγώ ανοίγω τις συζητήσεις που μας βοηθούν να γνωριστούμε. Αν τον ρωτήσω για την οικογένειά του ή το παρελθόν του, μπορεί να μιλάει πολλή ώρα. Σπάνια θα τα αναφέρει από μόνος του. Ούτε ρωτάει συχνά για τη δική μου ζωή χωρίς να έχω ρωτήσει πρώτα εγώ για τη δική του. Τότε έρχεται ένα «εσύ;». Πιστεύω ότι ενδιαφέρεται για όσα λέμε, όταν πια ξεκινήσει η κουβέντα. Θα ήθελα μερικές φορές να την ξεκινάει εκείνος.
Στο ταξίδι τον ρώτησα τι είχε μάθει για τον εαυτό του από τις προηγούμενες σχέσεις του, τι του είχε ταιριάξει και τι όχι. Μου είπε ότι δεν ήθελε να συγκρίνω τον εαυτό μου με την πρώην του. Δεν ήταν αυτός ο λόγος που ρώτησα. Του εξήγησα ότι ήθελα να καταλάβω αν ταιριάζουμε και πως δεν χρειαζόταν να μοιραστεί κάτι που τον έκανε να νιώθει άβολα. Το έφερα στην κουβέντα μία φορά. Δεν το συζητήσαμε παραπέρα.
Όταν τον ρώτησα γιατί δεν κάνει περισσότερες ερωτήσεις, μου είπε πως δεν πιστεύει ότι πρέπει να βιάζουμε ή να πιέζουμε τα πράγματα. Θα γνωριστούμε με τον καιρό. Εκτιμώ την υπομονή. Μετά από πέντε μήνες, όμως, δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω αν απλώς προχωράμε αργά ή αν αφήνουμε πράγματα που έχουν σημασία χωρίς να τα συζητάμε.
Αυτό που δυσκολεύομαι να παραδεχτώ είναι ότι δεν νιώθω έντονη έλξη για εκείνον. Ελπίζω πως, αν τον γνωρίσω καλύτερα, η έλξη μπορεί να δυναμώσει. Γι’ αυτό με βαραίνει περισσότερο το ότι πρέπει να προσπαθώ εγώ για να αρχίσουν αυτές οι κουβέντες. Βλέπω τα καλά του. Δεν νιώθω όμως ότι έχουμε έρθει όσο κοντά θα ήθελα.
Η επαγγελματική μας πορεία μετράει και για τους δυο μας. Έχω δικά μου χρήματα και ζω άνετα. Η γενναιοδωρία του δεν μου εξασφαλίζει μια ζωή που δεν θα μπορούσα να έχω μόνη μου. Στις διακοπές μού είπε ότι αυτό που του αρέσει περισσότερο σε μένα είναι πως είμαι δικηγόρος. Δεν χάρηκα και τόσο όταν το άκουσα. Κι εγώ όμως εκτιμώ τη σταθερότητά του, οπότε δεν μπορώ να κάνω πως δεν υπολογίζω κι εγώ τέτοια πράγματα.
Ήδη αναρωτιέμαι ποιος θα μετακόμιζε αν αποφασίζαμε να ζήσουμε μαζί. Παράλληλα, πρέπει να παραδεχτώ ότι διστάζω να φύγω και από φόβο μήπως δεν ξαναβρώ έναν άνθρωπο με τόση καλοσύνη, σταθερότητα και σεβασμό. Το πρώτο μας φιλί έγινε επιτέλους. Κι εγώ ακόμα δεν ξέρω αν θέλω το μέλλον που προσπαθώ να σχεδιάσω.
