Παραιτήθηκε από τη δουλειά της και μπλόκαρε τον συνάδελφο με τον οποίο έβγαινε πριν τα φτιάξουμε. Δεν της είχα ζητήσει τίποτα από τα δύο. Μου το είπε αφού το είχε ήδη κάνει, κι εγώ ακόμα δεν ήξερα αν ήθελα να συνεχίσουμε μαζί.
Εγώ είμαι 30 κι εκείνη 28. Γνωριστήκαμε πριν από μερικά χρόνια, όταν ζούσε ακόμα στην Καραϊβική. Υπήρχε μεγάλη έλξη μεταξύ μας. Είχαμε και οι δύο καλές δουλειές και παρόμοιους στόχους. Κάθε φορά που ερχόταν στις ΗΠΑ, μου έστελνε. Ήθελα να τη δω, αλλά σχέση από απόσταση δεν μπορούσα να κάνω. Κι έτσι κάθε φορά έκανα πίσω.
Πέρσι επικοινώνησα εγώ μαζί της και έμαθα ότι είχε πια μετακομίσει στις ΗΠΑ. Επιτέλους δεν μας χώριζε η απόσταση. Πάνω όμως που κανονίζαμε να βρεθούμε, προέκυψε ένα επείγον οικογενειακό θέμα που με απασχόλησε για δύο μήνες περίπου. Δεν ήταν η πρώτη φορά που την άφηνα να περιμένει. Είχα ξαναχαθεί χωρίς εξήγηση, κι εκείνη είχε θυμώσει δικαιολογημένα. Δεν μπορώ να τα ρίξω όλα στις συνθήκες.
Φέτος αποφάσισα να προσπαθήσω ξανά. Δέχτηκε να μου δώσει άλλη μία ευκαιρία και αυτή τη φορά τα πράγματα προχώρησαν γρήγορα. Μου άρεσε πολύ και πίστευα πως το ενδιαφέρον ήταν αμοιβαίο. Ύστερα από τόσο καιρό που όλο κάτι μας εμπόδιζε, ήμασταν επιτέλους μαζί.
Μετά μου μίλησε για έναν συνάδελφο με τον οποίο έβγαινε πριν αρχίσουμε να βγαίνουμε εμείς φέτος. Ήταν περίπου 24 χρόνια μεγαλύτερός της. Είχα ζήσει απιστία στο παρελθόν, κι εκεί είχε εμπλακεί συνάδελφος. Το μυαλό μου πήγε αμέσως σε εκείνη την εμπειρία. Η ίδια δεν είχε απατήσει κανέναν, κι αυτό το ήξερα. Ωστόσο, δυσκολευόμουν να δεχτώ τη δική της επιλογή. Δίνω σημασία στον επαγγελματισμό και θεωρούσα κακή κρίση το να κάνει σχέση με έναν τόσο μεγαλύτερο άντρα από τη δουλειά. Ήταν δική μου εκτίμηση για κάτι που είχε συμβεί πριν από μένα. Δεν μου είχε κάνει κάτι, αλλά εγώ πια σκεφτόμουν αλλιώς το μέλλον μας.
Παραιτήθηκε όταν είδε πόσο με είχε επηρεάσει όλο αυτό. Της είπα ότι δεν χρειαζόταν να φύγει από τη δουλειά, ειδικά με τη σημερινή αγορά εργασίας. Είχε αλλάξει κάτι τόσο σημαντικό στη ζωή της, κι εγώ παρέμενα αναποφάσιστος. Δεν είχε προκύψει κάποια καινούργια προδοσία. Απλώς δεν κατάφερνα να την εμπιστευτώ.
Παράλληλα, διαβάζει για τις εξετάσεις πιστοποίησής της και δεν ξέρει ακόμα πού θα βρίσκεται του χρόνου. Πριν μάθω για τον συνάδελφο, ήμουν διατεθειμένος να μείνω μαζί της και να δούμε πώς θα πήγαινε. Τώρα η ίδια αβεβαιότητα με δυσκόλευε περισσότερο. Εξακολουθούσα να εκτιμώ τους στόχους της, αλλά φοβόμουν να δεθώ και να νιώσω πάλι κορόιδο.
Μου έστελνε μηνύματα προσπαθώντας να μου εξηγήσει. Εγώ της έλεγα ότι δεν ήξερα πια τι ήθελα. Κάποια στιγμή ζήτησε μια ξεκάθαρη απάντηση. Μετά από τόσα πισωγυρίσματα, είχε δίκιο να τη ζητάει. Της είπα να σταματήσουμε να βλεπόμαστε, να μην έχουμε επαφή και ίσως να ξαναπροσπαθήσουμε στο μέλλον.
Ακόμα και την ώρα που τη χώριζα, άφηνα ανοιχτό το ενδεχόμενο να γυρίσω. Εκείνη όμως μου είπε ότι αυτή ήταν η τελευταία ευκαιρία που μου έδινε.
