Κάθε φορά που κάποιος μου λέει «κάνε εσύ την πρώτη κίνηση», αναρωτιέμαι τι νομίζει πως κάνω τόσο καιρό. Κάθομαι στο παράθυρο και περιμένω να φυσήξει ο κατάλληλος άνεμος; Λέω στους ανθρώπους όταν μου αρέσουν. Κάπως έτσι καταλήγω συνέχεια στην ίδια ιστορία.
Είμαι 21 και, μέσα στα τέσσερα χρόνια της σχολής, το έργο έχει γίνει πια οδυνηρά γνώριμο. Γνωρίζω κάποιο άτομο, αρχίζω να περιμένω πώς και πώς τις κουβέντες μας, πιάνω κάτι στον τρόπο που επικοινωνούμε και σκέφτομαι ότι ίσως υπάρχει ενδιαφέρον κι από την άλλη πλευρά. Τελικά βρίσκω το θάρρος να πω τι νιώθω. Το συναίσθημα δεν είναι αμοιβαίο. Και προχωράω.
Έτσι όπως το λέω, το «προχωράω» ακούγεται πολύ τακτοποιημένο. Δεν χωράει όμως όλη την απογοήτευση όταν καταλαβαίνεις ότι μια γνωριμία, που πίστευες πως μπορεί να εξελιχθεί, θα μείνει ακριβώς εκεί που ήταν. Ούτε δείχνει πόσο κουράγιο χρειάζεται για να ξαναδοκιμάσεις μετά, γνωρίζοντας ήδη πόσο μπορεί να σε πονέσει η απάντηση.
Δεν έχει υπάρξει ούτε σχέση ούτε πρώτο φιλί για να σπάσει αυτό το μοτίβο. Πέρασαν τα χρόνια της σχολής χωρίς τίποτα από τα δύο. Το ίδιο συναίσθημα με ακολουθεί από το λύκειο, παρόλο που παλιότερα υπήρχαν μερικοί άνθρωποι που ενδιαφέρθηκαν για μένα. Έχω εκφράσει ενδιαφέρον και σε άντρες και σε γυναίκες. Απλώς αρχίζω να ξεμένω από διάθεση να μαζεύω πάλι το θάρρος μου.
Τώρα μου αρέσει ξανά κάποιο άτομο. Από τις τελευταίες μας επαφές, έχω αρκετά έντονη την αίσθηση ότι δεν με βλέπει έτσι. Σκοπεύω παρ’ όλα αυτά να μιλήσω, κυρίως για να πάρω μια ξεκάθαρη απάντηση και να μη σέρνω άλλο μαζί μου την απορία.
Μετά δεν ξέρω τι θα κάνω. Ίσως χρειαστώ ένα μεγάλο διάλειμμα από όλη αυτή την προσπάθεια να γίνει κάτι με όποιο άτομο μου αρέσει. Μου έρχεται συνέχεια η σκέψη ότι κάτι πάει στραβά μ’ εμένα, χωρίς όμως να ξέρω στ’ αλήθεια τι σημαίνουν όλες αυτές οι απορρίψεις.
Θέλω να ερωτευτώ. Να ζήσω αυτό το απλό πράγμα, να ενθουσιάζομαι με κάποιον άνθρωπο και να ανακαλύπτω ότι νιώθει κι εκείνος το ίδιο για μένα. Και, έστω μία φορά, θα ήθελα να το μάθω επειδή μου το είπε πρώτος.
