Το Σάββατο θα βγούμε τρίτο ραντεβού με την κοπέλα μου και έχω ήδη κλείσει δωμάτιο σε ξενοδοχείο. Έτσι όπως το λέω, ακούγεται σαν να τα έχω όλα κανονισμένα. Έχουμε τη μέρα, έχουμε το δωμάτιο, υπάρχει ένα σχέδιο. Μόνο που έχω τόσο άγχος, που κάποιες στιγμές σκέφτομαι πως ίσως δεν θέλω να προχωρήσουμε ακόμα.
Θα είναι η πρώτη μου φορά. Το θέλω και ενθουσιάζομαι όταν το σκέφτομαι, αλλά σχεδόν αμέσως πετάγεται η ίδια ερώτηση: κι αν δεν τα καταφέρω; Κι αν δεν ξέρω τι να κάνω και εκείνη απογοητευτεί;
Ύστερα έρχεται η σκέψη που με τρομάζει περισσότερο: κι αν γι’ αυτό με χωρίσει; Καταλαβαίνω ότι έχω φορτώσει πολλά σε κάτι που δεν έχει συμβεί καν. Αλλά από τη στιγμή που μου μπήκε αυτή η ιδέα, δυσκολεύομαι να σκεφτώ το Σάββατο χωρίς να φοβάμαι παράλληλα ότι μπορεί να τη χάσω.
Θέλω να χαίρομαι που θα βρεθούμε κοντά. Αντί γι’ αυτό, αναρωτιέμαι αν θα φαίνεται η αμηχανία μου, αν θα καταλάβω τι της αρέσει, αν κάτι που για μένα είναι τόσο σημαντικό μπορεί για εκείνη να καταλήξει απογοήτευση. Πριν καν βρεθούμε μαζί, προσπαθώ ήδη να μαντέψω πώς θα αισθάνεται μετά.
Η κράτηση έκανε όλο αυτό πολύ πιο συγκεκριμένο. Πριν ήταν κάτι που φανταζόμουν ότι θα συνέβαινε κάποια στιγμή. Τώρα έχει ημερομηνία. Έκλεισα το δωμάτιο λες και η σιγουριά θα ερχόταν από μόνη της μέχρι τότε.
Δεν είναι όμως μόνο φόβος. Υπάρχουν στιγμές που ανυπομονώ πραγματικά. Και λίγο μετά νιώθω ανακούφιση στη σκέψη ότι μπορεί τελικά να μη γίνει ακόμα. Μπερδεύομαι, γιατί και τα δύο συναισθήματα είναι αληθινά, απλώς κανένα δεν κρατάει για πολύ.
Το Σάββατο δεν έχει έρθει. Δεν ξέρω πώς θα νιώσουμε όταν βρεθούμε ούτε τι θα θέλουμε εκείνη τη στιγμή. Προς το παρόν, το δωμάτιο είναι κλεισμένο, θέλω πολύ να τη δω και δεν ξέρω ακόμα αν νιώθω έτοιμος για όσα έχω φανταστεί ότι μπορεί να ακολουθήσουν.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




