Στις διαδικτυακές κοινότητες BDSM συναντάω συχνά τη φράση «η υποταγή κερδίζεται». Καταλαβαίνω το σκεπτικό, όπως το βλέπω να εξηγείται: το ότι κάποιος αυτοπροσδιορίζεται ως κυριαρχικός δεν του δίνει δικαίωμα στην υποταγή ενός άλλου ανθρώπου. Ο άλλος πρέπει να την επιλέξει ελεύθερα.
Τελευταία όμως γυρίζω τη φράση ανάποδα και αναρωτιέμαι: κερδίζεται και η κυριαρχία;
Ακόμα και η ερώτηση μου φαίνεται λίγο δύσκολη να διατυπωθεί. Δεν ξέρω αν εννοώ να κερδίσεις την εμπιστοσύνη κάποιου, να σου εμπιστευτεί έναν συγκεκριμένο ρόλο μέσα στη σχέση ή να δείξεις ότι μπορείς να ανταποκριθείς σε όσα απαιτεί αυτός ο ρόλος. Συνδέονται αυτά, αλλά δεν είναι ακριβώς το ίδιο.
Συχνά διαβάζω ότι η κυριαρχία απαιτεί περισσότερα από αυτοπεποίθηση ή την ικανότητα να μπεις στον ρόλο. Γίνεται λόγος για ευθύνη και για τη φροντίδα μετά, την προσοχή και τη στήριξη που μπορεί να χρειάζονται οι σύντροφοι αφού τελειώσει μια εμπειρία. Κι έτσι αναρωτιέμαι ποιες είναι οι αντίστοιχες προσδοκίες από το άτομο που επιλέγει τον υποτακτικό ρόλο.
Θα μπορούσε το «κερδίζω την κυριαρχία του άλλου» να σημαίνει ότι του δείχνω πως παίρνω στα σοβαρά και τα δικά του όρια και τις ανάγκες του; Ότι μιλάω ειλικρινά για τα όριά μου, ενημερώνω όταν αλλάζει κάτι και αναγνωρίζω πως ο άνθρωπος που αναλαμβάνει να καθοδηγήσει μπορεί επίσης να χρειάζεται φροντίδα; Μιλάω για μια δυναμική που θέλουν και οι δύο ενήλικες και που μπορούν ελεύθερα να αρνηθούν.
Δεν έχω κάποιο προσωπικό περιστατικό να παρουσιάσω ως απόδειξη ούτε έναν έτοιμο ορισμό που θέλω να υπερασπιστώ. Είναι μια απορία που μου επιστρέφει όσο διαβάζω. Καταλαβαίνω γιατί λένε ότι η υποταγή κερδίζεται. Πώς περιγράφουν όμως την εμπιστοσύνη και την ευθύνη προς την άλλη κατεύθυνση; Χρησιμοποιούν και γι’ αυτές την ίδια λέξη;
