Ας πούμε ότι μιλάμε, η κουβέντα κυλάει ωραία και κάποια στιγμή σε ρωτάω αν θέλεις να πάμε για καφέ. Μέχρι εκεί όλα φαίνονται άνετα. Τώρα όμως προτείνω να συναντηθούμε, κι αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει μια τέτοια πρόσκληση να σου βγάζει άνεση από τη δική σου πλευρά.
Με ενδιαφέρουν τα μικρά, συγκεκριμένα πράγματα που είπε ή έκανε ένας άντρας. Εκείνες οι λεπτομέρειες που ίσως να μη σου φαίνονται σπουδαίες όταν τις διηγείσαι, αλλά εκείνη τη στιγμή μέτρησαν στην απόφασή σου να τον συναντήσεις.
Ήταν ξεκάθαρος για το τι σου πρότεινε; Είχε ένα μέρος στο μυαλό του, αλλά σου άφησε χώρο να πεις κι εσύ τι θα προτιμούσες; Η πρόταση ήρθε φυσικά μέσα στην κουβέντα; Μπορώ να φανταστώ ότι όλα αυτά παίζουν ρόλο. Θα ήθελα όμως να ακούσω τι εκτίμησες εσύ σε μια πραγματική περίπτωση, πέρα από όσα υποθέτω εγώ.
Με ενδιαφέρει και το αμέσως μετά. Αν του είπες ότι πρέπει να κοιτάξεις το πρόγραμμά σου, ότι σε βόλευε άλλο μέρος ή ότι δεν ήθελες να αποφασίσεις ακόμα, πώς το δέχτηκε; Ένιωσες ότι μπορούσες να το πεις χωρίς να χρειαστεί να δικαιολογηθείς; Ίσως ένα μέρος της άνεσης να έρχεται από την ίδια την πρόσκληση και ένα άλλο από τον τρόπο που ανταποκρίνεται στην απάντησή σου.
Ο καφές είναι ένα απλό σχέδιο, αλλά το να πεις ναι σημαίνει ότι επιλέγεις να συναντήσεις έναν άνθρωπο που ακόμα γνωρίζεις. Μπορεί να περνάς ωραία μιλώντας μαζί του και παρ’ όλα αυτά να μην έχεις αποφασίσει αν θέλεις να βρεθείτε.
Αν λοιπόν θυμάσαι κάποιον που το χειρίστηκε όμορφα, τι ακριβώς έκανε; Υπήρξε μια φράση, μια μικρή κίνηση ή μια χαλαρή απάντηση που σε έκανε να σκεφτείς «ναι, θα ένιωθα άνετα να πάω για καφέ μαζί του»;
