Έχουν περάσει μόλις τέσσερις εβδομάδες από τότε που τελείωσε μια σχέση του που κράτησε τέσσερα χρόνια, κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ εύκολα να βγάλω από το μυαλό μου. Μου αρέσει και θέλω να δούμε πώς θα πάει, με αργούς ρυθμούς. Όταν όμως σκέφτομαι να τον φιλήσω στο πρώτο ή στο δεύτερο ραντεβού, νιώθω ότι χρειάζομαι λίγο περισσότερο χρόνο.
Δεν εννοώ να περάσουν μήνες ολόκληροι. Για αρχή, θα μου αρκούσαν μερικά ραντεβού. Να χαρώ την παρέα του και να καταλάβω καλύτερα πώς νιώθω, χωρίς το φιλί να μοιάζει με κάτι που του οφείλω επειδή περάσαμε ένα ωραίο βράδυ.
Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω ακριβώς τι με κάνει να διστάζω. Μπορεί απλώς αυτός να είναι ο ρυθμός που θέλω. Μπορεί να με έχει επηρεάσει το πόσο πρόσφατα χώρισε. Τα τέσσερα χρόνια είναι μεγάλο κομμάτι της ζωής κάποιου, και οι τέσσερις εβδομάδες από τότε δεν μου λένε πολλά για το πού βρίσκεται συναισθηματικά τώρα.
Ακολουθούν ακόμη ο ένας τον άλλον στα κοινωνικά δίκτυα. Αυτό από μόνο του δεν απαντά σε τίποτα, αλλά έχει γίνει άλλη μία λεπτομέρεια που σκέφτομαι. Δεν ξέρω αν έχουν φιλικές σχέσεις, αν μιλάνε ελάχιστα ή αν συμβαίνει κάτι ενδιάμεσο. Προσπαθώ μάλλον να βγάλω υπερβολικά πολλά συμπεράσματα από ένα απλό follow.
Με απασχολεί μήπως είμαι η γνωριμία που θα τον βοηθήσει απλώς να ξεπεράσει τον χωρισμό του. Μπορεί να μου αρέσει και ταυτόχρονα να αναρωτιέμαι αν είναι έτοιμος να γνωρίσει έναν καινούργιο άνθρωπο. Προς το παρόν δεν ξέρω αρκετά για να απαντήσω, ούτε θέλω να κάνω πως ξέρω.
Αυτό που θέλω να του πω είναι απλό: «Περνάω πολύ ωραία μαζί σου και θέλω να το πάμε σιγά σιγά». Δεν το έχω πει ακόμη. Θα καταλάβει ότι υπάρχει ενδιαφέρον και απλώς χρειάζομαι λίγο χρόνο ή θα ξενερώσει πριν προλάβουμε να βγούμε άλλο ραντεβού;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




