Πριν από δυο μήνες περίπου, το πρώην ταίρι μου μού ζήτησε βοήθεια με μια δουλειά. Είπα ναι χωρίς να το πολυσκεφτώ. Δεν ήταν κάτι δύσκολο, είχαμε χωρίσει σχετικά καλά και δεν έβρισκα λόγο να μη βοηθήσω έναν άνθρωπο που εξακολουθούσα να νοιάζομαι.
Στο μυαλό μου ήταν μια εξυπηρέτηση για εκείνη τη φορά. Έγινε η δουλειά και θεώρησα πως τελειώσαμε εκεί. Μόνο που την επόμενη εβδομάδα ήρθε πάλι ένα παρόμοιο αίτημα. Και μετά άλλο ένα. Σιγά σιγά, αυτό άρχισε να συμβαίνει κάθε εβδομάδα.
Δεν καθίσαμε ποτέ να πούμε ότι θα το αναλάβω μόνιμα. Δεν με ρώτησε κανείς αν έχω χρόνο ή αν με βολεύει ακόμα. Κάπως, όμως, εκείνο το πρώτο «ναι» έγινε κάτι δεδομένο, πάνω στο οποίο ο άλλος άνθρωπος φαινόταν να υπολογίζει.
Στην αρχή δυσκολευόμουν να το επισημάνω. Κάθε φορά έμοιαζε με την πρώτη μικρή χάρη, οπότε μου φαινόταν κάπως άβολο να φέρω αντίρρηση. Τα πηγαίναμε καλά, ήθελα να κρατήσουμε μια καλή επαφή και συνέχιζα να βοηθάω. Ώσπου κατάλαβα ότι πλέον δεν ένιωθα πως είχα πραγματικά την επιλογή να πω όχι.
Όταν τελικά το συζήτησα, προσπάθησα να εξηγήσω ότι είχε αρχίσει να μου μοιάζει με υποχρέωση. Είχα δεχτεί να βοηθήσω μία φορά, όχι κάθε εβδομάδα, και ήθελα να γίνει κατανοητή αυτή η διαφορά. Η αντίδραση ήταν θυμός και η κατηγορία ότι τώρα έκανα πίσω.
Αυτό το «κάνεις πίσω» μού έχει κολλήσει. Για να κάνω πίσω, δεν θα έπρεπε πρώτα να έχω δεσμευτεί σε κάτι; Γυρίζω συνέχεια στην αρχική κουβέντα και προσπαθώ να βρω πότε ακριβώς συμφώνησα και για όλες τις επόμενες φορές.
Καταλαβαίνω ότι η βοήθειά μου μπορεί να έγινε συνήθεια. Καταλαβαίνω επίσης ότι, αφού συνέχιζα, ίσως φάνηκε πως η συνεννόηση ήταν δεδομένη. Περίμενα όμως να μπορώ να το συζητήσω χωρίς να ακούω ότι αθέτησα κάποια υπόσχεση.
Τώρα νιώθω ότι με εκμεταλλεύτηκαν και αμέσως μετά αναρωτιέμαι μήπως είναι βαριά λέξη. Θέλω ακόμα να έχουμε καλές σχέσεις. Απλώς πίστευα ότι, κάπου ανάμεσα στη μία εβδομάδα και την επόμενη, θα υπήρχε χώρος να με ρωτήσει αν θέλω ακόμα να βοηθάω.
