Ο σύντροφός σου ανοίγεται περισσότερο, αλλά νιώθεις ότι κάθε συζήτηση καταλήγει στο να τον καθησυχάζεις. Μπορείς να χαίρεσαι που σου μιλά και ταυτόχρονα να κουράζεσαι. Αυτά τα δύο δεν αλληλοαναιρούνται.
Δεν βοηθά να τον αποκαλείς «θλιμμένο αγόρι» ή να του ζητάς να γίνει πάλι ο δυνατός άντρας που δεν δυσκολεύεται. Το θέμα δεν είναι πόσο αντρικά δείχνει τα συναισθήματά του. Είναι πώς μοιράζεστε τον χώρο στη σχέση.
Ξεχώρισε το συναίσθημα από τη συμπεριφορά
Μπορεί να είναι λυπημένος, ανασφαλής ή φοβισμένος. Μπορείς να ακούσεις αυτά τα συναισθήματα χωρίς να δέχεσαι προσβολές, ξεσπάσματα πάνω σου ή την απαίτηση να είσαι διαθέσιμη κάθε στιγμή.
«Θέλω να σε ακούσω, αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχω την ενέργεια. Μπορούμε να μιλήσουμε αργότερα σήμερα;» είναι ένα όριο, όχι απόρριψη. Αν προτείνεις άλλη στιγμή, φρόντισε να επιστρέψεις πράγματι στην κουβέντα.
Χρειάζεται να ακούγεσαι κι εσύ
Πες τι σου λείπει με συγκεκριμένο τρόπο: «Όταν σου μιλάω για κάτι που με απασχολεί, καταλήγω να σε καθησυχάζω και το δικό μου θέμα μένει στη μέση». Αυτό δίνει περισσότερο χώρο για αλλαγή από το «έχεις γίνει υπερβολικά ευαίσθητος».
Αν μια διαφωνία για κοινωνικά ζητήματα γίνεται συνεχώς προσωπική άμυνα, επιστρέψτε στο συγκεκριμένο θέμα. Μπορείς να σεβαστείς τον άνθρωπο απέναντί σου χωρίς να συμφωνήσεις μαζί του ή να εγκαταλείψεις την άποψή σου για να διατηρηθεί η ηρεμία.
Δεν χρειάζεται να είσαι το μοναδικό του στήριγμα
Φίλοι, άλλες έμπιστες σχέσεις και, αν το χρειάζεται, επαγγελματική βοήθεια μπορούν να έχουν θέση στη ζωή του. Δεν είναι αποτυχία του ζευγαριού να μην καλύπτει ο ένας κάθε ανάγκη του άλλου.
Ένα ευχάριστο ραντεβού μπορεί να σας δώσει κοινό χρόνο. Δεν είναι θεραπεία ούτε υποχρέωσή σου να μετατρέπεις κάθε δύσκολη στιγμή σε φλερτ. Η φροντίδα χρειάζεται να μπορεί να κινείται και προς τις δύο κατευθύνσεις.
