Ένα άτομο με το οποίο έβγαινα πίστεψε κάτι που του είπε κάποιος τρίτος για μένα, χωρίς να με ρωτήσει ποτέ τι είχα να πω εγώ. Με απογοήτευσε αυτό, και τώρα αναρωτιέμαι μήπως είναι υπερβολικό που με πείραξε τόσο.
Είναι πολύ άβολο να γίνεται μια συζήτηση για σένα κι εσύ να μην έχεις καν την ευκαιρία να συμμετέχεις. Κάποιος δίνει τη δική του εκδοχή, ο άνθρωπος με τον οποίο βγαίνεις τη δέχεται, κι εσύ μένεις με την ανάγκη να ακουστείς, χωρίς να σου έχει γίνει ούτε μια ερώτηση.
Δεν λέω ότι έπρεπε να πιστέψει εμένα αυτόματα, μόνο και μόνο επειδή βγαίναμε. Ούτε αυτό θα μου φαινόταν λογικό. Θα ήθελα όμως να με είχε ρωτήσει. Ακόμα και μια δύσκολη, άβολη ερώτηση θα μας έδινε τουλάχιστον μια αφετηρία για να μιλήσουμε.
Προφανώς έχει σημασία τι ακριβώς ειπώθηκε, ποιος το είπε και γιατί φάνηκε πειστικό. Χωρίς αυτές τις λεπτομέρειες, δεν μπορώ να πω ότι κάποιος είπε επίτηδες ψέματα ή ότι ξέρω τι σκεφτόταν ο άνθρωπος με τον οποίο έβγαινα.
Αυτό που ξέρω είναι πως δέχτηκε μια εκδοχή για μένα χωρίς να ακούσει τη δική μου. Είναι τόσο παράλογο να με απογοητεύει ότι αυτή η συζήτηση δεν έφτασε ποτέ σ’ εμένα;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




