Έχουμε βγει πέντε ραντεβού: δύο βραδινά, δύο μεσημεριανά και ένα σινεμά. Τα μετράω ακόμα χωρίς καν να χρειάζεται να το σκεφτώ ιδιαίτερα, κι όμως νιώθω ήδη ενοχές στην ιδέα ότι μπορεί να μη θέλω να συνεχίσουμε.
Μου ζήτησε το Instagram πριν από περίπου έναν μήνα. Αρχίσαμε να μιλάμε και κάπου δύο εβδομάδες μετά βγήκαμε πρώτη φορά. Ακολούθησαν κι άλλα μηνύματα, κι άλλα σχέδια, φιλιά και λίγη τρυφερότητα. Δεν έχουμε πει τι ακριβώς είμαστε. Δεν μου έχει ζητήσει να γίνω η κοπέλα του.
Παρόλα αυτά, αυτό που έχουμε δεν μου φαίνεται τόσο χαλαρό ώστε να μπορώ απλώς να το αφήσω πίσω μου. Μου έχει πει ότι του αρέσω πολύ, και του έχω πει κι εγώ το ίδιο. Εκεί σκοντάφτω κάθε φορά. Δεν ξέρω πότε ακριβώς άρχισα να αμφιβάλλω ούτε αν αυτό που νιώθω σημαίνει ότι έχασα το ενδιαφέρον μου. Ξέρω μόνο ότι δεν είμαι πια σίγουρη.
Είναι καλός μαζί μου. Δεν υπάρχει κάποιο απαίσιο ραντεβού ή μια κουβέντα του που να εξηγεί γιατί άλλαξε η διάθεσή μου. Αν με ρωτούσε κάποιος τι έκανε λάθος, δεν θα είχα απάντηση. Κι αυτό, με έναν παράξενο τρόπο, κάνει ακόμα πιο δύσκολο το να πω ότι ίσως δεν θέλω να ξαναβγούμε.
Η προηγούμενη σχέση μου τελείωσε επειδή χάσαμε και οι δύο το ενδιαφέρον μας. Δεν χρειάστηκε ο ένας να ανακοινώσει στον άλλον κάτι που δεν περίμενε. Είχαμε φτάσει στο ίδιο σημείο και, παρότι χωρίζαμε, τουλάχιστον συμφωνούσαμε σε αυτό.
Τώρα εκείνος εξακολουθεί να δείχνει ενθουσιασμένος. Εγώ είμαι αυτή που διστάζει, ενώ ένας μήνας μηνυμάτων και πέντε ραντεβού έχουν αρχίσει να μου φαίνονται σαν υποσχέσεις που δεν θυμάμαι να έδωσα.
Δεν έχω αποφασίσει τι θα πω. Ακόμα και το να βάλω την αβεβαιότητά μου σε λέξεις με κάνει να νιώθω σκληρή, αλλά όσο την κρατάω μέσα μου δεν φεύγει. Είμαστε κάπου ανάμεσα στο να γνωριζόμαστε και στο να γίνουμε κάτι περισσότερο, κι εγώ προσπαθώ να βρω πώς να του πω ότι ίσως δεν θέλω να προχωρήσουμε.
