Τον Δεκέμβριο κλείνουμε πέντε χρόνια μαζί. Είμαι 28, εκείνη 26, και η σχέση μας είναι από απόσταση: συνήθως βλεπόμαστε μία φορά κάθε μήνα με ενάμιση μήνα.
Η δική μου οικογένεια ξέρει για τη σχέση μας. Την έχω γνωρίσει στους δικούς μου, όλοι τη συμπαθούν και θα χαρούν να γίνει μέλος της οικογένειάς μας. Από τη δική της πλευρά, όμως, οι γονείς της δεν ξέρουν καν ότι είμαστε μαζί. Ο πατέρας της είναι αυστηρός και εκείνη φοβάται να του μιλήσει.
Υπάρχουν κι άλλες διαφορές που την ανησυχούν. Εγώ δεν είμαι Βραχμάνος, ενώ εκείνη είναι, και ο πατέρας της θα προτιμούσε να παντρευτεί κάποιον που δουλεύει στο Δημόσιο. Εγώ εργάζομαι στον ιδιωτικό τομέα, τα πηγαίνω καλά και έχω καλό μισθό, αλλά καταλαβαίνω ότι αυτό μπορεί να εξακολουθεί να προβληματίζει την οικογένειά της. Και η ίδια δουλεύει στον ιδιωτικό τομέα.
Πριν από περίπου ενάμιση με δύο χρόνια, μου είπε ότι θα μιλούσε στους γονείς της μόλις έβρισκε δουλειά. Βρήκε, δούλεψε έναν χρόνο και μετά πήγε σε άλλη εταιρεία, σε καλύτερη θέση. Όταν το ξανάφερα στην κουβέντα, μου είπε ότι ήθελε πρώτα να προσαρμοστεί στη νέα δουλειά. Το σεβάστηκα και περίμενα. Έχουν περάσει σχεδόν δέκα με έντεκα μήνες κι ακόμη δεν έχει αλλάξει κάτι.
Πρόσφατα τη ρώτησα ευθέως αν με βλέπει ως μελλοντικό σύζυγό της. Μου είπε ότι δεν είναι σίγουρη για μένα, γιατί δεν ξέρει αν θα σταθώ δίπλα της σε περίπτωση που οι γονείς της αντιδράσουν. Της είπα πως θα το κάνω και πως θα προσπαθήσω να πείσω και τη δική μου οικογένεια.
Τη ρώτησα επίσης τι θα γίνει αν, έπειτα από ένα ή δύο χρόνια προσπαθειών, οι γονείς της εξακολουθούν να αρνούνται τη σχέση μας. Θα έπαιρνε θέση για εμάς; Μου είπε ότι δεν μπορεί να πάει κόντρα στον πατέρα της, ούτε να τον πείσει, και δεν θέλει να διακινδυνεύσει τη θέση της. Έτσι, νιώθω πως περιμένει από μένα να πάω να τον πείσω και, αν χρειαστεί, να υπομείνω ακόμη και ταπείνωση. Η ίδια δεν είναι έτοιμη να αναλάβει αυτή την ευθύνη. Όταν τη ρώτησα αν θα ήθελε να με παντρευτεί ακόμη κι αν οι γονείς της δεν συμφωνούσαν, δεν πήρα σαφή απάντηση.
Δεν της ζητώ να αντιμετωπίσει τον πατέρα της αύριο ή να κάνει αμέσως μια μεγάλη συζήτηση με όλη την οικογένεια. Της έχω ζητήσει να ξεκινήσει μιλώντας στη μητέρα της και μετά να προχωρήσει βήμα βήμα. Της είπα επίσης ότι μπορώ να περιμένω άλλο ένα ή δύο χρόνια και να τη στηρίξω όσο προσπαθεί. Αν όμως τότε βρισκόμαστε ακριβώς στο ίδιο σημείο, χωρίς προοπτική γάμου και χωρίς απόφαση, δεν νομίζω ότι μπορώ να συνεχίσω να περιμένω επ’ αόριστον.
Ακόμη και σε μικρούς καβγάδες, κάποιες φορές μπαίνει στην κουβέντα ο χωρισμός. Με τόσο αβέβαιο μέλλον, αυτό με επηρεάζει πολύ. Την αγαπώ και πάντα φανταζόμουν ότι θα φτιάχναμε οικογένεια μαζί. Δεν ψάχνω κάποια άλλη. Αλλά είμαι 28 και μου φαίνεται λογικό να θέλω να σχεδιάσω τη ζωή μου, αντί να περιμένω χωρίς να ξέρω τι ακριβώς περιμένουμε.
Ζητάω πολλά έπειτα από σχεδόν πέντε χρόνια; Είναι δίκαιο να περιμένω να αναλάβει κι εκείνη ένα μέρος της ευθύνης και να μου απαντήσει πιο ξεκάθαρα ή πρέπει να συνεχίσω να περιμένω και να τη στηρίζω; Θα ήθελα ιδιαίτερα να ακούσω ειλικρινείς απόψεις από ανθρώπους που έχουν περάσει διαθρησκευτικές ή διακοινοτικές σχέσεις και παρόμοιες οικογενειακές καταστάσεις.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




