Πριν από λίγους μήνες γνώρισα μια γυναίκα και δεθήκαμε γρήγορα. Μιλούσαμε κάθε μέρα, λέγαμε προσωπικά πράγματα και περνούσαμε αρκετό χρόνο μαζί. Άρχισα να πιστεύω πως ίσως υπήρχε κάτι ξεχωριστό μεταξύ μας.
Ύστερα μου είπε ότι είχε σχέση εξ αποστάσεως. Αρχικά, όπως μου εξήγησε, με έβλεπε σαν φίλο, αλλά όσο περνούσαμε χρόνο μαζί τα αισθήματά της άλλαξαν. Προσπάθησε να τα αγνοήσει και να απομακρυνθεί, ώσπου κατάλαβε ότι έπρεπε να τελειώσει τη σχέση της. Φοβόταν μήπως τον πληγώσει και δεν το έκανε αμέσως. Στο μεταξύ, φιληθήκαμε πριν χωρίσουν επίσημα.
Παραδέχτηκε ότι το χειρίστηκε άσχημα και μου ζήτησε συγγνώμη. Από τότε έχει χωρίσει μαζί του και μου είπε πως θέλει να είναι μαζί μου. Είχα ήδη δεθεί κι εγώ, οπότε αποφάσισα να μας δώσω μια ευκαιρία. Άφησα τις άμυνές μου στην άκρη και άρχισα να φαντάζομαι ότι θα μπορούσε να προκύψει κάτι αληθινό μεταξύ μας.
Λίγες μέρες αργότερα, μια μέρα που ήμασταν ιδιαίτερα κοντά, σταμάτησε να μου απαντά για ώρες. Όταν επικοινώνησε ξανά, μου εξήγησε ότι την είχε πάρει ξαφνικά ο πρώην της και ένιωσε πως έπρεπε να απαντήσει. Η συζήτηση, είπε, δεν άλλαξε όσα νιώθει για μένα· αν μη τι άλλο, επιβεβαίωσε ότι καλά έκανε και έβαλε τέλος στη σχέση τους.
Καταλαβαίνω ότι ένας χωρισμός δεν σβήνει τα συναισθήματα από τη μια μέρα στην άλλη, και δεν λέω πως δεν πρέπει να του μιλάει. Όμως, όταν τα βάζω όλα μαζί —όσα δεν ήξερα, το φιλί πριν χωρίσει και τώρα αυτό το ξαφνικό τηλεφώνημα— αναρωτιέμαι πόσο μπορώ να την εμπιστευτώ. Εκείνη λέει ότι ήταν ειλικρινής μαζί μου και πως είναι πρόθυμη να προσπαθήσει για να ξαναχτίσουμε την εμπιστοσύνη. Εγώ είμαι πληγωμένος και δεν ξέρω αν αξίζει να ρισκάρω ή αν ζητάω από τον εαυτό μου να παραβλέψει πολλά. Θα ήταν λάθος να την εμπιστευτώ ξανά;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




