Μερικές φορές η κουβέντα με γυναίκες με εξαντλεί, κυρίως επειδή φτάνω σε ένα σημείο όπου δεν έχω ιδέα τι να πω μετά. Το θέμα στερεύει, πέφτει μια αμήχανη σιωπή κι εγώ αναρωτιέμαι ποιος αποφάσισε ότι η ψιλοκουβέντα είναι κάτι εύκολο.
Ξέρω ότι μπορώ να αλλάξω θέμα. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πώς γίνεται φυσικά, χωρίς να ακούγομαι λες και τραβάω χαρτάκια από κληρωτίδα. Κάπου θα υπάρχει μια μέση λύση ανάμεσα στο να συζητάμε το ίδιο πράγμα για πάντα και στο να ζητάω ξαφνικά γνώμη για κάτι εντελώς άσχετο.
Ίσως μέρος του προβλήματος είναι ότι δεν ξέρω πότε να σταματήσω. Θα ήθελα να καταλαβαίνω πότε μια κουβέντα έχει κάνει τον κύκλο της, αντί να αντιμετωπίζω κάθε παύση σαν έκτακτο περιστατικό που πρέπει οπωσδήποτε να διαχειριστώ εγώ.
Και μετά είναι το ξεκίνημα. Αν δω μια γυναίκα που μου αρέσει, αλλά δεν γνωριζόμαστε, πώς την πλησιάζω; Έχω ακούσει αντικρουόμενες απόψεις για το πώς συστήνεσαι σε μια άγνωστη, και το ότι τις ακούω ξανά και ξανά δεν τις κάνει πιο ξεκάθαρες.
Επίσης, είμαι περίπου 1,70. Το TikTok μού έχει δώσει άφθονες αφορμές να αναρωτιέμαι αν αυτό σημαίνει αυτόματη απόρριψη. Πόσο ισχύει όμως στις πραγματικές γνωριμίες; Υποθέτω ότι, αφού ξεκαθαριστούν τα εκατοστά, οι άνθρωποι βρίσκουν κι άλλα πράγματα να συζητήσουν.
Οπότε ρωτάω για τα πρακτικά: πώς συνεχίζεις μια κουβέντα, πώς πλησιάζεις κάποια με τρόπο που να της είναι ευχάριστος και πώς καταλαβαίνεις ότι ήρθε η ώρα να το αφήσεις εκεί; Κατά προτίμηση πριν πανικοβληθώ και πετάξω ένα εντελώς άσχετο θέμα.
