Μου κάνει μια ερώτηση με μήνυμα και μετά μπορεί να περάσουν δύο με έξι ώρες ώσπου να απαντήσει. Κι όταν ξαναστείλει, δεν συνεχίζει απαραίτητα από εκεί που είχαμε μείνει. Μπορεί απλώς να ρωτήσει πώς πάει η μέρα μου, σαν να μην του έχω ήδη απαντήσει. Ίσως να μη στεκόμουν τόσο σε αυτό, αν δεν είχαν αλλάξει κι άλλα ανάμεσά μας.
Είμαι 41, εκείνος 46, και βγαίνουμε από τον Αύγουστο. Έχουμε βγει αρκετές φορές και συνεχίζουμε να βλεπόμαστε τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα. Από κοντά περνάμε πολύ καλά. Η χημεία μας είναι πραγματική, δεν χρειάζεται να πείσω τον εαυτό μου γι’ αυτό. Γι’ αυτό και δυσκολεύομαι να καταλάβω τι συμβαίνει τις υπόλοιπες μέρες.
Στην αρχή ήταν πολύ εκδηλωτικός. Μου έλεγε ότι ήθελε κάτι σοβαρό και εξακολουθεί να μου τονίζει ότι δεν βγαίνει ούτε μιλάει ερωτικά με άλλη. Κι εγώ σχέση ψάχνω, οπότε τα λόγια του είχαν σημασία για μένα. Ένιωθα ότι δεν βγαίναμε απλώς για να περνάμε καλά, αλλά ότι μπορούσε να προκύψει κάτι μεταξύ μας. Δεν έχουμε όμως συμφωνήσει να είμαστε αποκλειστικά μαζί, ούτε έχουμε πει ξεκάθαρα ότι είμαστε ζευγάρι.
Σιγά σιγά σταμάτησε να με παίρνει τηλέφωνο. Πλέον επικοινωνούμε μόνο με μηνύματα, που κι αυτά έχουν γίνει πιο σύντομα. Δεν περιμένω να είναι όλη μέρα πάνω από το κινητό ούτε να μου απαντάει αμέσως. Με ενοχλεί η αλλαγή: παλιότερα μιλούσαμε περισσότερο, ενώ τώρα η κουβέντα τελειώνει γρήγορα.
Του το είπα, ότι τον νιώθω κάπως απόμακρο. Ζήτησε συγγνώμη και εξήγησε πως, αφού δεν του είχα στείλει εγώ, υπέθεσε ότι είχα δουλειές. Προσπάθησα λοιπόν να του στέλνω πιο συχνά εγώ πρώτη μέσα στη μέρα. Μου απαντάει, αλλά και πάλι με λίγα λόγια. Έκανα αυτό που πίστευα πως του έλειπε, χωρίς να νιώθω ότι ήρθαμε πιο κοντά.
Έχει αλλάξει και ο τρόπος που κανονίζουμε να βρεθούμε. Παλιά το συζητούσαμε από πριν. Τώρα με ρωτάει την ίδια μέρα αν μπορώ. Χαίρομαι που συνεχίζουμε να βλεπόμαστε, αλλά δεν είναι το ίδιο με το να ξέρω ότι έχει προγραμματίσει να με δει. Αναρωτιέμαι πόσο θέλει τελικά να με βάλει στη ζωή του.
Δεν ξέρω αν χάνει το ενδιαφέρον του ή αν απλώς έχει βολευτεί με αυτόν τον ρυθμό και θεωρεί ότι όλα πάνε καλά. Όταν είμαστε μαζί, δεν νιώθω την ίδια απόσταση. Το ότι δεν βλέπει άλλη, πάντως, δεν μου λέει από μόνο του τι θέλει να γίνει με εμάς. Αυτή η κουβέντα δεν έχει γίνει αρκετά ξεκάθαρα.
Το ότι είμαστε και οι δύο στα σαράντα δεν σημαίνει πως υπάρχει κάποια προθεσμία για να γίνουμε ζευγάρι. Αλλά δεν θέλω και να περιμένω, θεωρώντας δεδομένο ότι προχωράμε προς μια σχέση μόνο και μόνο επειδή στην αρχή είπε ότι ήθελε κάτι σοβαρό. Αν φύγω, αφήνω έναν άνθρωπο με τον οποίο περνάω όμορφα. Αν μείνω έτσι, δίνω κι άλλο χρόνο χωρίς να ξέρω τι περιμένω. Ακόμα βλεπόμαστε κάθε εβδομάδα. Κι εγώ δεν έχω καταλάβει αν αυτό είναι η αρχή μιας σχέσης ή απλώς αυτό που έχουμε.
