Ένα όνειρο ήταν αυτό που τελικά με έκανε να κοιτάξω κατάματα τον γάμο μου. Ένας πρώην σύντροφός μου μού μιλούσε με τρυφερότητα, γλυκά, με προσοχή. Δεν έγινε τίποτα ιδιαίτερο. Απλώς κάποιος μου φερόταν στοργικά. Κι όταν ξύπνησα, ήξερα ότι έπρεπε να φύγω.
Είμαστε μαζί δεκαπέντε χρόνια, παντρεμένοι τα δέκα. Στην αρχή μετακόμισα στο πατρικό του και συνήθισα να έχουμε σχεδόν ανύπαρκτη ερωτική ζωή. Έλεγα μέσα μου ότι έφταιγαν οι συνθήκες. Μετά φύγαμε από εκεί. Αποκτήσαμε τελικά δικό μας σπίτι. Οι συνθήκες άλλαξαν, αλλά αυτό το κομμάτι της σχέσης μας έμεινε σχεδόν ίδιο.
Η τελευταία φορά που κάναμε σεξ ήταν πριν από περίπου δυόμισι χρόνια, όταν είχαμε πιει και οι δύο πάρα πολύ. Πριν από εκείνη τη φορά, ούτε θυμάμαι πόσος καιρός είχε περάσει. Είχα φτάσει να ντρέπομαι να το ζητήσω. Και με τον καιρό, οι συνεχείς αρνήσεις άλλαξαν και τα δικά μου αισθήματα απέναντί του.
Έκανα διάφορα παζάρια με τον εαυτό μου. Θα μπορούσα να ζήσω χωρίς σεξ για πάντα; Μήπως έτσι είναι τα πράγματα όταν περνάς τα πενήντα; Για να σταθεί βέβαια αυτή η εξήγηση, έπρεπε να ξεχάσω ότι τα ίδια συνέβαιναν και στα σαράντα μου. Άκουγα φίλους να μιλούν για την ερωτική τους ζωή και θυμόμουν πόσο απολάμβανα κάποτε κι εγώ τη δική μου.
Πιο δύσκολο ήταν να παραδεχτώ πόσο έλειπε η συναισθηματική επαφή. Για χρόνια προσπαθούσα να τον πλησιάσω, του έλεγα τι χρειαζόμουν και ένιωθα ότι δεν υπήρχε ανταπόκριση. Μου ήταν ευκολότερο να μιλήσω για την έλλειψη του σεξ παρά να αναγνωρίσω όλη την τρυφερότητα που μου έλειπε.
Το όνειρο μου θύμισε πώς ήταν να τη νιώθω. Σαν να έπεσε ένας τοίχος μέσα στο μυαλό μου. Νομίζω ότι τον κρατούσα όρθιο επειδή, αν παραδεχόμουν όλη την αλήθεια, θα έπρεπε και να κάνω κάτι.
Μίλησα με δικηγόρο για το διαζύγιο. Βγάζω πολύ περισσότερα χρήματα από τον άντρα μου και είχα σηκώσει σχεδόν όλο το τρέξιμο και τα έξοδα για να χτίσουμε το σπίτι. Η δική του συνεισφορά ήταν ελάχιστη. Ο δικηγόρος μού εξήγησε ότι μάλλον δεν θα είχα τη συναινετική οικονομική διευθέτηση που ήλπιζα. Η αποχώρηση μπορεί να μου κοστίσει πολύ.
Το σκέφτηκα και, προς έκπληξή μου, ένιωσα να παίρνω δύναμη. Είμαι στα μέσα της δεκαετίας των πενήντα και η προοπτική να αλλάξουν τα οικονομικά μου με φοβίζει πια λιγότερο από το να συνεχίσω αυτή τη ζωή. Τα χρήματα μετράνε. Παρ’ όλα αυτά, νιώθω έτοιμη να προχωρήσω.
