Έχω αρρωστήσει εδώ και μια εβδομάδα και ο άντρας μου πρέπει να έχει περάσει τη μισή σηκώνοντας ξανά και ξανά το κορμί του από την καρέκλα. Ό,τι μικρό κι αν χρειάστηκα, ήταν εκεί. Είκοσι φορές πήγαινε έλα, εύκολα. Η φροντίδα μου τελικά είχε αρκετό περπάτημα.
Κανείς δεν με έχει περιποιηθεί έτσι. Φυσικά τον αγαπούσα και πριν αρρωστήσω, αλλά όλη αυτή η υπομονή και η προσοχή με έκαναν να τον δω κάπως αλλιώς.
Δεν του δείχνω πάντα όση εκτίμηση θα μπορούσα. Μου είναι εύκολο να παρατηρώ τι λείπει ή τι δεν γίνεται όπως θα ήθελα. Κι αυτά καμιά φορά πιάνουν πολύ χώρο στο μυαλό μου, ακόμα κι όταν δίπλα μου υπάρχουν τόσα καλά.
Αυτή την εβδομάδα όμως τον έβλεπα να ανταποκρίνεται στη μία μικρή ανάγκη μετά την άλλη. Δεν έκανε την κάθε χάρη ολόκληρο θέμα. Απλώς σηκωνόταν και με βοηθούσε. Κι όταν λίγο αργότερα χρειαζόμουν κάτι άλλο, το έκανε ξανά.
Κάπου μέσα σε όλα αυτά άρχισα να νιώθω ότι είχα κερδίσει το λαχείο. Ήταν εκεί και με φρόντιζε τόσο, ενώ εγώ αυτές τις μέρες ελάχιστα μπορούσα να του προσφέρω.
Του το είπα. Ήθελα να ξέρει πόσο μετρούσε για μένα όλο αυτό, πόσο τυχερά αισθανόμουν που τον είχα στη ζωή μου. Του είπα ότι τον αγαπούσα.
Εκείνος ανασήκωσε τους ώμους και είπε «σιγά, δεν είναι τίποτα». Ύστερα από μια ολόκληρη εβδομάδα τέτοιας φροντίδας, εγώ μόνο τίποτα δεν μπορούσα να το πω.
