Είπα στις φίλες μου ότι ο άντρας μου ήταν άρρωστος. Μου φάνηκε πιο εύκολο από το να πω ότι απλώς δεν ήθελε να έρθει, ειδικά αφού όλες οι άλλες είχαν καταφέρει να έρθουν με το ταίρι τους. Κι έτσι βρέθηκα να δικαιολογώ την απουσία του με μια αρρώστια που δεν υπήρχε.
Είχαμε κανονίσει έξοδο για ζευγάρια με τις φίλες μου. Όλες εκτός από μία ήταν παράνυμφοι στον γάμο μας το καλοκαίρι. Δεν μιλάμε για ανθρώπους που βλέπω μια φορά τον χρόνο. Τον Αύγουστο στέκονταν δίπλα μου όταν τον παντρευόμουν, και τώρα εγώ προσπαθούσα να εξηγήσω γιατί έλειπε από την παρέα.
Είμαι 30, εκείνος 34, και είμαστε μαζί έξι χρόνια. Το δύσκολο είναι ότι δεν ήταν πάντα έτσι. Από τότε που παντρευτήκαμε, κάτι έχει αλλάξει. Τον αγαπάω ακόμα, αλλά αρχίζω να κουράζομαι να προσπαθώ να καταλάβω γιατί κάθε σχέδιο που περιλαμβάνει τους δικούς μου φίλους συναντάει ένα ξερό όχι.
Με τους δικούς του φίλους δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Βγαίνουμε, κανονίζουμε πράγματα, τους βλέπουμε. Έχω προσπαθήσει να γνωρίσω και εκείνους και τους συντρόφους τους, γιατί είναι κομμάτι της ζωής του και θέλω να συμμετέχω κι εγώ σ’ αυτό.
Δεν περιμένω να έρχεται υποχρεωτικά σε κάθε έξοδο. Όλοι έχουμε βραδιές που θέλουμε να μείνουμε σπίτι. Όταν όμως στα δικά του σχέδια λέμε σχεδόν αυτόματα ναι και στο δικό μου αίτημα η απάντηση είναι κατευθείαν όχι, νιώθω ότι έχουμε καταλήξει σε μια συμφωνία που εγώ δεν θυμάμαι να έκανα ποτέ.
Τελικά γύρισα νωρίς. Οι υπόλοιποι θα συνέχιζαν τη βραδιά, αλλά εγώ ένιωθα τόσο χάλια που δεν μπορούσα άλλο να παριστάνω ότι περνούσα καλά. Είχα βγει για να χαρώ την παρέα μου και κατέληξα να σκέφτομαι συνέχεια εκείνον που δεν είχε έρθει.
Όταν μπήκα σπίτι, δεν ήθελα ούτε να του μιλήσω ούτε να τον κοιτάξω. Δεν είχα όμως και κουράγιο για καβγά. Ήμουν αρκετά πληγωμένη ώστε να χρειάζομαι μια κουβέντα, αλλά τόσο εξαντλημένη που δεν μπορούσα να την αρχίσω.
Κι έτσι βρέθηκα σπίτι νωρίτερα απ’ όσο είχα υπολογίσει, με έναν σύζυγο που δεν ήταν άρρωστος και μια δικαιολογία που είχα ήδη πει σε όλους, εκτός από εκείνον.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




