Το να κάνουμε ντους μαζί είναι μια ιδέα που υποστηρίζω με ενθουσιασμό, μέχρι τη στιγμή που εκείνη ανοίγει το νερό.
Στη θεωρία το καταλαβαίνω απόλυτα. Ζεστό νερό, λίγη τρυφερότητα, μια καθημερινή συνήθεια που γίνεται πιο όμορφη επειδή έχεις παρέα. Ωραία πράγματα για δύο ενήλικες που θέλουν να περάσουν λίγο χρόνο κοντά ο ένας στον άλλον.
Η δυσκολία είναι ότι εκείνη θέλει τη θερμοκρασία στη λάβα.
Δεν εννοώ αρκετά ζεστό, να μπεις σιγά σιγά και να το συνηθίσεις. Εννοώ ότι, αν κρίνω από τη βρύση, το μπάνιο μας βρίσκεται πάνω από ηφαιστειακό ρήγμα και απλώς αξιοποιούμε τις δυνατότητες του οικοπέδου.
Το θέμα είναι ότι και οι δύο θέλουμε ένα ευχάριστο ντους. Απλώς διαφωνούμε στον ορισμό. Για μένα, ευχάριστο σημαίνει να μπορώ να σταθώ κάτω από το νερό. Για εκείνη, μάλλον να αρχίζουν να μαλακώνουν τα πλακάκια.
Και δεν υπάρχει ιδιαίτερα ρομαντικός τρόπος να λύσεις αυτή τη διαφορά. Όταν φαντάζεσαι τη σκηνή, σπάνια συμπεριλαμβάνεις τη διαπραγμάτευση για τη βρύση. Δεν ονειρεύεσαι να πλησιάζεις το ταίρι σου και να ψιθυρίζεις, με πραγματική αγωνία, «το χαμηλώνουμε λίγο;».
Να όμως που αυτή είναι η πρακτική λεπτομέρεια που παραλείπει η φαντασία. Το κοινό ντους σημαίνει και κοινή θερμοκρασία. Κι αυτό, απ’ ό,τι φαίνεται, απαιτεί μεγαλύτερη συνεννόηση από την απόφαση να μπείτε μαζί.
Εμένα εξακολουθεί να μου αρέσει η ιδέα. Εκείνη εξακολουθεί να προτιμά νερό κατάλληλο για βιομηχανική χρήση. Κάπου ανάμεσα στις δύο προτιμήσεις μας θα υπάρχει κι ένα ρομαντικό ντους. Υποψιάζομαι ότι θα της φαινόταν κρύο.
