Πριν από λίγες εβδομάδες μετακόμισα σε καινούργια πόλη, κατέβασα το Hinge και είπα να ξεκινήσω από κάτι που μου φαινόταν απλό: να γνωρίσω γυναίκες. Είμαι 26, οπότε μια εφαρμογή γνωριμιών μού φάνηκε λογική αφετηρία.
Δύο εβδομάδες μετά, έχω μερικά ταιριάσματα, αλλά δεν έχω καταφέρει να γνωρίσω καμία από κοντά. Κι αυτό είναι κάπως περίεργο. Υπάρχει αρκετό ενδιαφέρον ώστε να ξέρω πως το προφίλ μου δεν περνάει τελείως απαρατήρητο, αλλά μέχρι εκεί. Κανένα από αυτά τα ταιριάσματα δεν έχει γίνει ραντεβού.
Το ξέρω ότι οι δύο εβδομάδες δεν είναι μεγάλο διάστημα. Τώρα που το λέω, ακούγεται ακόμα μικρότερο. Μόνο που είναι κι ένα σημαντικό κομμάτι από όλον τον χρόνο που ζω εδώ, γι’ αυτό μάλλον στο μυαλό μου παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις.
Έχει μια ιδιαίτερη αμηχανία το να προσπαθείς να βγεις ραντεβού σε μια πόλη που ακόμα μαθαίνεις. Προσπαθώ να συνηθίσω το μέρος και ταυτόχρονα να βρω πώς θα γνωρίσω γυναίκες εδώ. Η εφαρμογή βοηθάει στο πρώτο βήμα, αφού μου δίνει την ευκαιρία να έρθω σε επαφή με κόσμο. Το πώς προχωράει όμως αυτή η επαφή φαίνεται πως είναι άλλο θέμα.
Τα ταιριάσματα, όσο θετικά κι αν είναι, με μπερδεύουν λίγο. Αν δεν υπήρχε κανένα, θα ήξερα τουλάχιστον από πού να αρχίσω τις αλλαγές. Τώρα αναρωτιέμαι αν κάνω κάτι λάθος στην πορεία ή αν απλώς περιμένω να συμβούν όλα πιο γρήγορα απ’ όσο συνήθως συμβαίνουν.
Δεν περιμένω κάθε γνωριμία να καταλήξει σε σχέση. Ένα ραντεβού θα ήταν μια χαρά αρχή. Να συναντήσω κάποια, να μιλήσουμε και να δούμε αν ταιριάζουμε. Θα ένιωθα τουλάχιστον ότι η προσπάθεια βγήκε λίγο από την οθόνη.
Κι έτσι επιστρέφω στην ερώτηση που είχα πριν κατεβάσω το Hinge: πώς γνωρίζεις γυναίκες όταν μόλις έχεις μετακομίσει κάπου; Η εφαρμογή ήταν η πρώτη μου απάντηση. Μετά από δύο εβδομάδες, θα ήθελα να ακούσω και τις υπόλοιπες.
