Θέλω να ρωτήσω τους άντρες που δεν έχουν ξεπεράσει την πρώην τους: θα αρχίζατε να βγαίνετε με κάποια άλλη; Δεν εννοώ αργότερα, όταν θα έχουν καταλαγιάσει τα συναισθήματα. Εννοώ τώρα, όσο ακόμα σας λείπει και πιάνετε τον εαυτό σας να τη σκέφτεται.
Καταλαβαίνω την ανάγκη για παρέα. Επειδή σου λείπει ένας άνθρωπος, δεν σταματάς να θέλεις να γνωρίσεις κάποιον άλλο, να γελάσεις μαζί του, να περιμένεις με χαρά την επόμενη συνάντηση. Εκεί που κολλάω είναι η καινούργια γυναίκα. Μπαίνει στη ζωή σου χωρίς απαραίτητα να ξέρει πόσο χώρο πιάνει ακόμα η προηγούμενη σχέση.
Δεν θα φοβόσασταν μήπως την πληγώσετε; Εκείνη μπορεί να αρχίζει να ενθουσιάζεται μαζί σας, ενώ εσείς ακόμα προσπαθείτε να καταλάβετε τι ακριβώς αισθάνεστε. Σας αρέσει η ίδια ή σας ανακουφίζει που καταφέρατε να ενδιαφερθείτε ξανά για κάποια; Για εκείνη, αυτά τα δύο μπορεί να φαίνονται ακριβώς ίδια. Να βλέπει την προσοχή σας, να χαίρεται που θέλετε να τη συναντήσετε και να θεωρεί πως ξεκινάτε από το ίδιο σημείο.
Κι αν σας θυμίζει την πρώην σας; Μπορεί να μοιάζουν εμφανισιακά, να έχουν παρόμοιο χαρακτήρα ή απλώς να αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο σε κάτι. Αναρωτιέμαι αν αυτή η ομοιότητα θα έκανε την αρχή πιο εύκολη, επειδή θα υπήρχε κάτι γνώριμο, ή αν ξαφνικά θα σας δυσκόλευε περισσότερο απ’ όσο περιμένατε.
Μου φαίνεται περίεργο να αρέσει σε κάποιον ένα στοιχείο σου και αργότερα να ανακαλύπτεις ότι του θυμίζει μια άλλη γυναίκα. Εσύ απλώς είσαι ο εαυτός σου. Δεν έχεις κάνει τίποτα, κι όμως μπορεί να βρίσκεσαι μέσα σε μια σύγκριση που δεν ήξερες καν ότι γίνεται.
Δεν θεωρώ πως κάθε συναίσθημα που έχει μείνει από μια προηγούμενη σχέση καταδικάζει την επόμενη. Προσπαθώ να καταλάβω πώς είναι από τη δική σας πλευρά. Μπορεί να σας λείπει η πρώην σας και ταυτόχρονα να δίνετε μια πραγματική ευκαιρία σε κάποια καινούργια; Κι αν ένα γνώριμο χαμόγελο σας κάνει να νοσταλγείτε περισσότερο όσα τελείωσαν, θα συνεχίζατε;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




