Ο άντρας μου ξεκίνησε καινούρια δουλειά και την πρώτη μέρα μια μεγαλύτερή του γυναίκα τού είπε ότι είναι όμορφος. Τη δεύτερη έμαθε ότι μια γνωστή του δουλεύει στο παραδίπλα γραφείο. Αυτά τα δύο ήταν αρκετά για να μου βγει μια ανασφάλεια που δεν περίμενα.
Τώρα που τα γράφω, δεν φαίνονται και σπουδαία πράγματα. Μια γυναίκα τού έκανε ένα κομπλιμέντο. Μια άλλη, που ήδη γνωρίζει, τυχαίνει να δουλεύει κοντά του. Δεν υπάρχει κάποια κρυφή σχέση σε αυτή την ιστορία ούτε ανακάλυψα κάποια ύποπτη συμπεριφορά. Γι’ αυτό δυσκολεύομαι τόσο να καταλάβω την αντίδρασή μου.
Είμαστε παντρεμένοι δώδεκα χρόνια και ήμασταν μαζί άλλα πέντε πριν παντρευτούμε. Όλον αυτό τον καιρό δεν μου έχει δώσει ποτέ λόγο να νιώσω ανασφάλεια. Πηγαίνει στη δουλειά, γυρίζει σπίτι και αφιερώνει τον χρόνο και την ενέργειά του στην οικογένειά μας. Τον ξέρω. Δύο μέρες σε μια καινούρια δουλειά δεν αλλάζουν όσα έχουμε ζήσει μαζί.
Κι όμως, έχω βάλει τα κλάματα γι’ αυτό.
Είμαι μαμά που μένει στο σπίτι και παράλληλα δουλεύω από το σπίτι. Η δουλειά μου και η οικογενειακή μου ζωή βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Εκείνος μπήκε τώρα σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, με ανθρώπους που δεν γνωρίζω, και φαίνεται πως αυτό μου προκαλεί περισσότερα συναισθήματα απ’ όσα περίμενα. Βλέπω πόσο διαφορετική είναι η καθημερινότητά μας, χωρίς να ξέρω αν αυτό εξηγεί την ταραχή μου.
Δεν μου φαίνεται λογικό να με κλονίζει τόσο το ότι μια γυναίκα τον είπε όμορφο. Άλλωστε, σύζυγός μου είναι· κι εγώ όμορφο τον βρίσκω. Αλλά το ότι καταλαβαίνω πως αντιδρώ πιο έντονα απ’ όσο δικαιολογεί η κατάσταση δεν κάνει το συναίσθημα να φύγει. Απλώς στενοχωριέμαι και μετά θυμώνω με τον εαυτό μου που στενοχωριέμαι.
Θέλω να το ξεπεράσω. Δεν θέλω να κλαίω με συνηθισμένες λεπτομέρειες από μια δουλειά που μόλις ξεκίνησε, ενώ εκείνος δεν μου έχει δώσει κανέναν λόγο να τον αμφισβητώ. Έχουμε δεκαεπτά χρόνια μαζί και εξακολουθώ να τον εμπιστεύομαι. Γιατί ξαφνικά νιώθω τόση αβεβαιότητα για τον εαυτό μου;
