Εκείνη έκανε την πρώτη κίνηση. Το σκέφτομαι ξανά και ξανά, μάλλον περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Πριν φτάσω να αναρωτιέμαι αν πρέπει να της στείλω άλλο ένα μήνυμα, μιλούσαμε, παίρναμε ο ένας τον άλλον τηλέφωνο, βρισκόμασταν. Δεν άρχισα να ελπίζω χωρίς λόγο. Υπήρχε μια επαφή που μου έδινε την αίσθηση ότι κάτι πήγαινε να γίνει μεταξύ μας.
Είχαμε φιληθεί κιόλας. Ξέρω πως ένα φιλί δεν σημαίνει ότι κάποιος σου υποσχέθηκε σχέση. Για μένα, όμως, σήμαινε ότι αυτή η κοντινότητα δεν υπήρχε μόνο στο μυαλό μου. Δεν ήταν απλώς μια γυναίκα που μου άρεσε από μακριά. Είχαμε έρθει κοντά και, μέσα σε όλο αυτό, την ερωτεύτηκα πολύ.
Τώρα μου λέει ότι δεν είναι έτοιμη για σχέση. Το ακούω και δεν θέλω να κάνω πως δεν το είπε. Απλώς δυσκολεύομαι να το ταιριάξω με όσα είχαν προηγηθεί. Ο ίδιος άνθρωπος που με αναζητούσε, που ήθελε να μιλάμε και να περνάμε χρόνο μαζί, μοιάζει πια τόσο μακριά.
Δεν μπορώ να δείξω μια συγκεκριμένη στιγμή και να πω ότι εκεί άλλαξαν όλα. Αυτό που καταλαβαίνω είναι η απόσταση. Μου λείπει το πόσο εύκολα επικοινωνούσαμε, χωρίς να ζυγίζω κάθε μήνυμα και χωρίς να αναρωτιέμαι αν θέλει να ακούσει νέα μου.
Χθες το βράδυ της έστειλα. Το διάβασε, αλλά δεν έχει απαντήσει. Κι αυτό το μικρό «διαβάστηκε» φτάνει για να με κρατάει στην αναμονή, χωρίς να μου εξηγεί τίποτα. Ξέρω ότι είδε το μήνυμα. Δεν ξέρω τι σημαίνει η σιωπή της.
Δεν θέλω να την πιέσω για κάτι που μου έχει πει ότι δεν είναι έτοιμη να ζήσει. Από την άλλη, φοβάμαι μήπως, όσο προσπαθώ να της δώσω χώρο, χαθεί αθόρυβα ό,τι είχαμε. Προσπαθώ να σεβαστώ αυτό που χρειάζεται, αλλά μου λείπει κι αυτό που υπήρχε ανάμεσά μας.
Κάπως έτσι είμαι τώρα: την αγαπώ, μου λείπει η επαφή μας και κοιτάζω ένα μήνυμα που έχει ήδη δει. Να της στείλω ξανά ή να αφήσω την επόμενη κίνηση σε εκείνη;
