Μπορεί να δω μια γυναίκα που μου αρέσει και, πριν καν φτάσω στο σημείο να αγχωθώ για την κουβέντα, να έχω ήδη πείσει τον εαυτό μου να μην της μιλήσω. Η σκέψη που με σταματάει είναι σχεδόν πάντα η ίδια: κι αν την κάνω να νιώσει άβολα;
Δεν είναι μόνο ότι μπορεί να μην ενδιαφέρεται. Με απασχολεί μήπως την ενοχλήσει και μόνο που θα την πλησιάσω. Δεν θέλω μια απλή στιγμή της μέρας της να μετατραπεί σε κάτι που πρέπει να διαχειριστεί, απλώς και μόνο επειδή εμένα μου φάνηκε όμορφη.
Έχω δει γυναίκες να γράφουν ότι δεν θέλουν να τις προσεγγίζουν. Ξέρω πως όσα έχω διαβάσει είναι ένα μικρό δείγμα εμπειριών, αλλά μου έχουν μείνει. Όταν σκέφτομαι να συστηθώ σε κάποια, αυτές οι αντιδράσεις μού έρχονται πρώτες στο μυαλό. Όχι κάποια κουβέντα που θα μπορούσαμε να κάνουμε, αλλά η πιθανότητα να προτιμούσε να μην της είχα μιλήσει καθόλου.
Κι έτσι αρχίζω να σκέφτομαι για λογαριασμό μιας γυναίκας που δεν γνωρίζω. Ίσως θέλει την ησυχία της. Ίσως έχει κουραστεί από την ανεπιθύμητη προσοχή. Όλα αυτά μετράνε, μόνο που δεν έχω τρόπο να ξέρω αν ισχύουν για τη συγκεκριμένη γυναίκα. Έχω ουσιαστικά φτιάξει και τη δική της πλευρά της συζήτησης πριν προλάβει να πει οτιδήποτε.
Απ’ έξω μάλλον μοιάζει με απλή ντροπή: βλέπω κάποια που μου αρέσει και δεν την πλησιάζω. Μέσα μου, όμως, κολλάω στο αν θα ήταν άκομψο να το κάνω. Και νιώθω λίγο άβολα ακόμη και που το παραδέχομαι, γιατί δεν ξεχωρίζω εύκολα πόσο νοιάζομαι για τη δική της άνεση και πόσο το δικό μου άγχος έχει βρει ένα πολύ πειστικό επιχείρημα.
Δεν θέλω να προσπερνάω όσα λένε οι γυναίκες για την προσοχή που δέχονται χωρίς να τη θέλουν. Αναρωτιέμαι όμως μήπως πήρα μερικές εμπειρίες και τις έκανα κανόνα που δεν αφήνει περιθώριο ούτε για μια ευπρόσδεκτη γνωριμία.
Και κάπως έτσι μένω ακόμη πριν από το «γεια». Υπάρχει όντως λόγος να κρατήσω απόσταση ή το σκέφτομαι τόσο πολύ, που δεν δίνω ποτέ την ευκαιρία να ξεκινήσει μια απλή κουβέντα;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




