Βγαίνουμε περίπου έναν μήνα. Στο δεύτερο ραντεβού μας πιάσαμε κουβέντα για βιβλία και του δάνεισα το αντίτυπό μου από το The Secret History, αφού δεν το είχε διαβάσει. Το επέστρεψε το περασμένο σαββατοκύριακο, γεμάτο μικρά σχόλια με μολύβι στα περιθώρια.
Είχε σημειώσει αντιδράσεις στην ιστορία, αστεία και μερικές ερωτήσεις που απευθύνονταν κατευθείαν σε μένα, όπως «συμφωνείς στ’ αλήθεια με αυτό;». Μου είπε πως θα είχε πλάκα να τις συζητήσουμε κάποια στιγμή πίνοντας καφέ.
Μου αρέσει πολύ που αφιέρωσε τόσο χρόνο σε ένα βιβλίο που του πρότεινα. Αλλά, συγγνώμη κιόλας, ποιος γράφει σε ξένο βιβλίο χωρίς να ρωτήσει πρώτα; Δεν είναι κανένα σπάνιο συλλεκτικό αντίτυπο, αλλά το έχω χρόνια και, όπως φαίνεται, με νοιάζουν περισσότερο απ’ όσο νόμιζα οι άγραφες σελίδες του.
Οι φίλοι μου είναι διχασμένοι: άλλοι το βρίσκουν ρομαντικό, άλλοι λίγο θρασύ. Κι εγώ τον συμπαθώ και δεν θέλω να κάνω θέμα κάτι που, ξεκάθαρα, το έκανε με καλή πρόθεση. Προς το παρόν, δεν ξέρω αν ήταν μια γλυκιά κίνηση ή αν απλώς έγραψε στο βιβλίο μου χωρίς άδεια.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




