Πριν από περίπου έναν μήνα γνώρισα μια κοπέλα σε ένα πάρτι για το καινούργιο σπίτι ενός φίλου. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε μηνύματα τακτικά.
Το περασμένο Σαββατοκύριακο μού πρότεινε να πάμε μαζί σε ένα εργαστήριο κεραμικής. Δεν είχα ασχοληθεί ποτέ με την κεραμική, αλλά μου φάνηκε ωραία ιδέα και δέχτηκα. Μετά το ανέφερα σε έναν φίλο που ασχολείται πολύ με το αντικείμενο και τον ρώτησα αν ήθελε να έρθει κι εκείνος. Εκείνη συμφώνησε, οπότε πήγαμε οι τρεις μας. Περάσαμε καλά και τότε δεν παρατήρησα κάτι περίεργο.
Χθες το ανέφερα στην αδελφή μου. Με ρώτησε γιατί κάλεσα κι άλλον άντρα σε κάτι που, όπως το έβλεπε εκείνη, ήταν ξεκάθαρα ραντεβού. Εμένα δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό. Νόμιζα ότι απλώς ήθελε να δοκιμάσουμε μαζί ένα καινούργιο χόμπι, αφού είχαμε συζητήσει πως θα θέλαμε να δοκιμάσουμε νέα πράγματα. Η κεραμική, απ’ ό,τι φαίνεται, μπορούσε να είναι και σκηνικό για ραντεβού.
Τώρα ξανακοιτάζω τα μηνύματά μας και σκέφτομαι ότι ίσως η αδελφή μου έχει δίκιο. Εκείνη εξακολουθεί να μου απαντά, αλλά σπάνια ξεκινάει κουβέντα. Δεν ξέρω αν το εργαστήριο ήταν πράγματι για εκείνη ραντεβού ή αν η παρουσία του φίλου μου άλλαξε κάτι.
Δεν της έχω πει ακόμη ότι δεν κατάλαβα πως μπορεί να με καλούσε σε ραντεβού, ούτε της έχω προτείνει να βγούμε οι δυο μας, ξεκαθαρίζοντας αυτή τη φορά ότι το εννοώ ως ραντεβού.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




