Μου αρέσει μια γυναίκα στη δουλειά που είναι λίγα χρόνια μεγαλύτερή μου. Δεν ξέρω την ακριβή ηλικία της, μόνο ότι η διαφορά μας είναι μικρότερη από δέκα χρόνια. Έχω καταλήξει λοιπόν να αναρωτιέμαι για μια διαφορά ηλικίας που ούτε καν μπορώ να προσδιορίσω.
Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πόσο γρήγορα έγινε θέμα στο μυαλό μου. Μου αρέσει κάποια, είναι μεγαλύτερή μου, και ξαφνικά σκέφτομαι αν θα φαινόταν περίεργο να βγαίναμε. Πριν μάθω αν υπάρχει καν ενδιαφέρον από την πλευρά της, έχω αρχίσει να εξετάζω πώς θα το έβλεπαν οι άλλοι.
Μου φαίνεται πιο συνηθισμένο, ή τουλάχιστον πιο αποδεκτό, μια γυναίκα να είναι με έναν άντρα δέκα ή είκοσι χρόνια μεγαλύτερό της. Όταν είναι μεγαλύτερη η γυναίκα, περιμένω περισσότερα σχόλια και ερωτήσεις. Δεν ξέρω όμως πόσο αυτή η προσδοκία βασίζεται στους γύρω μου και πόσο είναι κάτι που έχω υιοθετήσει χωρίς να το καταλάβω.
Στην πραγματικότητα δεν έχει αντιδράσει κανείς, γιατί δεν υπάρχει σχέση για να αντιδράσει. Υπάρχει μια γυναίκα στη δουλειά που με ελκύει. Δεν ξέρω αν της αρέσω κι εγώ, ούτε αν θα προχωρούσε ποτέ κάτι μεταξύ μας. Παρ’ όλα αυτά, εγώ έχω ήδη φτάσει στο πώς θα υποδεχόταν ο κόσμος μια σχέση που δεν έχει αρχίσει.
Ακόμα και το να τη λέω «μεγαλύτερη γυναίκα» κάνει τη διαφορά να ακούγεται πιο έντονη απ’ όσο δικαιολογούν όσα ξέρω. Είναι μια γυναίκα που μου αρέσει και έτυχε να γεννηθεί λίγα χρόνια πριν από μένα. Δεν μας χωρίζει κάποια ολόκληρη γενιά.
Γιατί λοιπόν φαίνεται να αλλάζει τόσο η αντιμετώπιση ανάλογα με το ποιος είναι μεγαλύτερος; Άνθρωποι που δεν θα σχολίαζαν έναν μεγαλύτερο άντρα με μια νεότερη γυναίκα θα έβρισκαν εμάς παράξενους; Ή δίνω εγώ σε λίγα χρόνια διαφορά περισσότερη σημασία απ’ όση θα τους δίναμε και οι δύο;
