Δεν έχω πρόβλημα να κάνω το πρώτο βήμα. Μπορώ να πλησιάσω μια γυναίκα, να πιάσω κουβέντα και να της δείξω ότι θέλω να τη γνωρίσω. Εκεί που αρχίζω να χάνω το ενδιαφέρον μου είναι όταν νιώθω πως, επειδή ξεκίνησα εγώ τη συζήτηση, πρέπει και να τη συντηρώ μόνος μου.
Όταν γνωρίζω κόσμο, συνήθως μιλάω με μερικές γυναίκες και κανονίζω να βγω με όσες δείχνουν ενδιαφέρον και βρίσκουν χρόνο. Δεν περιμένω να είναι διαθέσιμες όποτε βολεύει εμένα. Άλλο να έχει κάποια τη ζωή και τις υποχρεώσεις της κι άλλο να πρέπει να κάνω εγώ κάθε πρόταση, κάθε ερώτηση, κάθε προσπάθεια.
Αυτό συνήθως φαίνεται νωρίς. Χαίρεται που μιλάμε; Προσθέτει κάτι στην κουβέντα ή απλώς απαντάει; Προσπαθούμε μαζί να βρούμε πότε θα συναντηθούμε ή αισθάνομαι ότι ζητάω ραντεβού από γραφείο που δεν δέχεται επισκέψεις;
Μερικές φορές έχω την εντύπωση ότι υπάρχει έλξη από την πλευρά της, αλλά η στάση της παραμένει ψυχρή. Βέβαια, αυτή είναι η δική μου εντύπωση. Δεν μπορώ να ξέρω τι αισθάνεται κάποια ούτε να αποφασίσω εγώ ότι της αρέσω. Το μόνο που ξέρω είναι πώς βιώνω εγώ την επικοινωνία μας.
Κι όταν από την αρχή μου φαίνεται αγγαρεία, μου κόβεται η διάθεση. Δεν πεισμώνω να την κερδίσω. Συνήθως αποχωρώ.
Εκεί όμως αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως βιάζομαι. Καταλαβαίνω σωστά ότι η προσπάθεια είναι μονόπλευρη ή με ενοχλεί τόσο μια ψυχρή πρώτη αντίδραση, που δεν αφήνω τίποτα να εξελιχθεί; Δεν περιμένω να υπάρχει αμέσως χημεία ούτε να κυλάει τέλεια η κουβέντα. Κι εγώ μπορώ να είμαι αμήχανος στην αρχή.
Θέλω απλώς λίγη ζεστασιά. Μια ερώτηση κι από την άλλη πλευρά. Κάτι που να δείχνει ότι το ενδιαφέρον μου είναι καλοδεχούμενο και ότι υπάρχει περιέργεια κι από τις δύο μεριές.
Το πρώτο βήμα μπορώ να το κάνω. Δεν θέλω όμως το δεύτερο, το τρίτο και το τέταρτο να μοιάζουν με αιτήσεις για να συνεχίσω να μιλάω. Αν φύγω εκεί, είναι εγωισμός ή απλώς δέχομαι αυτό που μου δείχνει η κουβέντα;
