Με την κοπέλα μου θέλουμε να μετακομίσουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες και μιλάμε και οι δύο αρκετά καλά αγγλικά. Τελευταία αναρωτιέμαι μήπως θα μας βοηθούσε να αρχίσουμε να μιλάμε αποκλειστικά αγγλικά και μεταξύ μας. Να τα βάλουμε δηλαδή παντού στη ζωή μας, ακόμα και στις κουβέντες με τον άνθρωπο στον οποίο συνήθως στρεφόμαστε όταν θέλουμε να χαλαρώσουμε.
Στη θεωρία μού φαίνεται χρήσιμο. Θα κάναμε περισσότερη εξάσκηση πριν από τη μετακόμιση και τα αγγλικά θα γίνονταν μέρος της καθημερινότητάς μας. Θα τα χρησιμοποιούσαμε για όλα εκείνα τα μικρά, συνηθισμένα πράγματα που συζητάς με τον σύντροφό σου, με τις επαναλήψεις και τις λεπτομέρειες που έχει μια κοινή ζωή.
Αυτό που δεν ξέρω είναι πώς θα το νιώθαμε μέσα στη σχέση. Άλλο να μπορείς να εξηγήσεις μια σκέψη στα αγγλικά και άλλο να την πεις ακριβώς όπως την έχεις στο μυαλό σου. Αναρωτιέμαι αν αυτή η διαφορά θα φαινόταν περισσότερο όταν η κουβέντα γινόταν προσωπική.
Γιατί δεν έχουμε μόνο πρακτικά ζητήματα να συζητήσουμε. Υπάρχουν τα αστεία μας, οι τρυφερές κουβέντες, αλλά και οι στιγμές που κάποιος από τους δυο θέλει να εξηγήσει κάτι δύσκολο. Με την εξάσκηση θα μας έβγαιναν όλο και πιο εύκολα ή κάποιες φορές θα μας περιόριζε ο κανόνας που θα είχαμε βάλει μόνοι μας;
Μπορώ να φανταστώ τη χαρά τού να τελειώνει μια ολόκληρη συζήτηση και να συνειδητοποιούμε ότι μιλούσαμε αγγλικά χωρίς να το σκεφτόμαστε. Μπορώ όμως να φανταστώ και τον εαυτό μου να ψάχνει πώς μεταφράζεται μια γνώριμη έκφραση, ενώ εκείνη τη στιγμή θέλω απλώς να μιλήσω στην κοπέλα μου.
Δεν το έχουμε δοκιμάσει ακόμα. Θα ήθελα να ακούσω από ζευγάρια που το έκαναν: σας βοήθησε να συνηθίσετε τη γλώσσα της χώρας όπου θα ζούσατε; Και καθώς η καινούργια γλώσσα γινόταν πιο φυσική, οι κουβέντες μεταξύ σας συνέχισαν να σας βγαίνουν το ίδιο αυθόρμητα;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




