Στις αρχές της χρονιάς αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα από τα ραντεβού. Ο τελευταίος άντρας με τον οποίο έβγαινα με είχε αγχώσει πολύ, και είχα κάποιους στόχους στους οποίους ήθελα να αφοσιωθώ το καλοκαίρι. Λίγοι μήνες μακριά από τις εφαρμογές μού φαίνονταν καλή ιδέα. Θα έδινα την ενέργειά μου αλλού και θα επέστρεφα όταν θα είχα ξανά διάθεση.
Για ένα διάστημα αυτό λειτούργησε. Συνέχιζα τη ζωή μου, έκανα πράγματα που με ενδιέφεραν και άρχιζα να σκέφτομαι ότι ίσως ήθελα πάλι να γνωρίσω κάποιον. Δεν είχα βάλει ημερομηνία επιστροφής, αλλά μπορούσα να φανταστώ το διάλειμμα να τελειώνει.
Ύστερα συνέβη κάτι πολύ τραγικό στη ζωή μου.
Δεν θέλω να μοιραστώ τις λεπτομέρειες, αλλά άλλαξε εντελώς το πώς ένιωθα. Όσα ήθελα να τακτοποιήσω πριν αρχίσω ξανά τα ραντεβού ήταν ακόμα εκεί, και τώρα είχαν προστεθεί πολύ περισσότερα. Η επιστροφή στις εφαρμογές δεν μου φαινόταν πια ένα απλό επόμενο βήμα.
Ταυτόχρονα, άρχισα να νιώθω μοναξιά. Ήθελα να είχα έναν σύντροφο δίπλα μου σε όλο αυτό, κάποιον που η στήριξή του θα συνοδευόταν από εκείνη την ιδιαίτερη οικειότητα. Είναι δύσκολο να το θέλεις τόσο, ενώ η γνωριμία με έναν καινούργιο άνθρωπο σου φαίνεται περισσότερο απ’ όσο αντέχεις αυτή τη στιγμή.
Έχω υπέροχους φίλους. Έχω χόμπι, γεμάτη καθημερινότητα και εκτιμώ όλα όσα υπάρχουν στη ζωή μου. Παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι που αγαπώ δεν αναιρούν το ότι μου λείπει μια ερωτική σχέση. Αυτό είναι το κομμάτι που νιώθω ότι απουσιάζει.
Δεν μου φαίνεται ιδανικό να ξεκινήσω μια σχέση την ώρα που αναζητώ στήριξη για κάτι τόσο δύσκολο. Από την άλλη, δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι θα περιμένω μέχρι να μπουν όλα σε τάξη. Δεν ξέρω πώς θα ήταν πια αυτό το σημείο ούτε πώς θα καταλάβαινα ότι έφτασα εκεί.
Το διάλειμμα ξεκίνησε ως μια απλή απόφαση. Τώρα δεν ξέρω ποιο είναι το επόμενο βήμα. Μπορώ να θέλω έναν άνθρωπο κοντά μου και ταυτόχρονα να μην έχω ακόμα τη διάθεση ή τη δύναμη να τον γνωρίσω. Πώς καταλαβαίνουν οι άλλοι ότι είναι έτοιμοι; Και τι κάνουν με τη μοναξιά όσο περιμένουν;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




