Δεν έχω κάνει ποτέ σχέση και μερικές φορές αναρωτιέμαι μήπως έχω χάσει κάτι που για όλους τους άλλους ήταν προφανές. Δεν εννοώ κάποια μεγάλη ερωτική εξομολόγηση. Σκέφτομαι εκείνα τα μικρά σημάδια που ίσως έδειχναν ότι άρεσα σε κάποια. Αν υπήρχαν, βέβαια, γιατί ούτε γι’ αυτό μπορώ να είμαι σίγουρος.
Αυτή η λεπτομέρεια έχει σημασία. Μπορώ να θυμάμαι παλιές γνωριμίες και να σκέφτομαι «λες;», αλλά δεν γίνεται να γυρίσω πίσω και να ρωτήσω κάθε γυναίκα που γνώρισα τι ακριβώς εννοούσε. Οι αναμνήσεις δεν έρχονται με τις λύσεις στο τέλος. Κάτι μπορεί σήμερα να μου φαίνεται σαν ενδιαφέρον, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν.
Για τα δικά μου συναισθήματα έχω λιγότερες απορίες. Μου έχουν αρέσει γυναίκες, άλλοτε το κράτησα μέσα μου κι άλλοτε έφαγα απόρριψη. Αυτό που δεν έχω ζήσει είναι να με θέλει κάποια ερωτικά και να μου το δείχνει αρκετά καθαρά ώστε να μη χρειάζεται να μαντεύω.
Ίσως φταίει και η απειρία. Ίσως η ανασφάλεια. Όταν δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι θα μπορούσε κάποια να με θέλει, μπορεί να μη μου περνάει καν από το μυαλό αυτή η πιθανότητα. Και ύστερα, χρόνια μετά, αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως έπρεπε να την είχα σκεφτεί τότε.
Είναι παράξενη απογοήτευση να νιώθεις πως άργησες να καταλάβεις μια ευκαιρία που δεν ξέρεις αν υπήρξε ποτέ. Δεν ξέρω αν έχασα κάτι ή αν απλώς έγινα καλύτερος στο να φαντάζομαι τι θα μπορούσε να είχε συμβεί. Κι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κάποια απέναντί μου να μου λύσει την απορία.
Πίσω απ’ όλα αυτά, θέλω να μάθω πώς είναι να σε αγαπούν. Να είσαι ο αγαπημένος άνθρωπος κάποιας, να ξέρεις ότι σε θέλει στη ζωή της ως σύντροφο, χωρίς να αναρωτιέσαι συνέχεια αν της αρκείς. Αυτό περίπου αναζητώ όταν σκέφτομαι την αγάπη χωρίς όρους, παρόλο που δεν έχω κάποια σχέση ως μέτρο σύγκρισης.
Όσοι δεν έχετε κάνει ποτέ σχέση, πώς το βιώνετε; Μάθατε κάποτε, έστω χρόνια αργότερα, ότι το ενδιαφέρον ήταν αμοιβαίο; Σας το είπε κάποια ξεκάθαρα; Αυτή τη στιγμή θα ήθελα να ακούσω περισσότερο: πότε πάψατε επιτέλους να αναρωτιέστε αν σας ήθελε;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




