Όταν ζήτησα από το αγόρι μου να δω το κινητό του, γέλασε λίγο και μου το έδωσε με τη θέλησή του. Κοίταξα μερικά μηνύματα. Ήταν κάτι που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα έφτανα να ζητήσω, κι όμως σήμερα το έκανα.
Τελευταία είχαμε κάποια θέματα εμπιστοσύνης που αφορούσαν την πρώην του. Σήμερα καθίσαμε και τα συζητήσαμε. Ήθελα να με βοηθήσει αυτή η κουβέντα, να νιώσω καλύτερα μεταξύ μας, αλλά μαζί ήρθε και το αίτημα να κοιτάξω το τηλέφωνό του. Ακόμα κι όταν το ξεστόμιζα, μου φαινόταν παράξενο που το άκουγα από μένα.
Πάντα πίστευα ότι δεν θα έμπαινα στη διαδικασία να ελέγχω τα μηνύματα του συντρόφου μου. Μέχρι σήμερα θα το έλεγα με απόλυτη σιγουριά. Τώρα πρέπει κάπως να συμφιλιωθώ με το ότι, όταν η ανασφάλειά μου έφτασε σε αυτό το σημείο, τελικά το ζήτησα.
Εκείνος συμφώνησε. Δεν πήρα το κινητό κρυφά ούτε διάβασα κάτι χωρίς να το ξέρει. Αυτό έχει σημασία για το πώς έγινε όλο το περιστατικό. Παρ’ όλα αυτά, νιώθω τύψεις που θέλησα να κοιτάξω τις συνομιλίες του, έστω και με την άδειά του.
Σκέφτομαι ξανά και ξανά πόσο εύκολα μου το έδωσε. Ένα μικρό γέλιο, μια κίνηση, και ξαφνικά μπορούσα να διαβάσω τα μηνύματά του. Δεν ξέρω τι σήμαινε εκείνο το γέλιο. Μπορεί να του φάνηκε ασήμαντο το αίτημα, μπορεί και να άλλαξε κάτι στον τρόπο που με βλέπει. Δεν θέλω να βγάλω συμπέρασμα μόνο από το ότι δεν αρνήθηκε.
Το ότι με άφησε να δω σημαίνει πως συμφώνησε εκείνη τη στιγμή. Δεν μου λέει αν πληγώθηκε, αν κατάλαβε γιατί το ζήτησα ή αν απλώς ήθελε να τελειώσει η ένταση μεταξύ μας.
Και τώρα δεν ξέρω τι να κάνω. Να ζητήσω συγγνώμη που άφησα την ανασφάλειά μου να με οδηγήσει εκεί; Θα βοηθούσε να το συζητήσουμε ή θα ξανάνοιγα κάτι που εκείνος θεωρεί λήξαν; Είχαμε ήδη μία δύσκολη κουβέντα σήμερα. Αναρωτιέμαι αν του χρωστάω άλλη μία.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




