Γνωριστήκαμε σε μια επαγγελματική εκδήλωση και, δύο εβδομάδες μετά, μιλάμε ακόμα. Κάθε μέρα. Τις καθημερινές σχεδόν όλη μέρα, αλλά μηνύματα στέλνει και τα Σαββατοκύριακα. Για επαγγελματική γνωριμία, πάντως, μιλάμε πολύ.
Δεν περιορίζεται στη δουλειά. Με ρωτάει προσωπικά πράγματα, ανοίγει άσχετα θέματα και, μόλις μια κουβέντα πάει να τελειώσει, βρίσκει κάτι άλλο να πει. Δεν νιώθω ότι απλώς απαντάει από ευγένεια. Βλέπω ότι προσπαθεί να συνεχίσουμε.
Είμαστε και οι δύο κοντά στα σαράντα και έχουμε και οι δύο σχέση. Υπάρχουν σύντροφοι, οικογενειακές υποχρεώσεις, ο καθένας με τη ζωή του. Δεν είμαστε δύο ελεύθεροι που γνωρίστηκαν και ψάχνουν αφορμή για ραντεβού.
Κι όμως, με τόσα μηνύματα, ξεκάθαρο φλερτ δεν έχει υπάρξει. Υπήρξαν αφορμές να το πάει προς τα εκεί, αλλά δεν το έκανε. Η κουβέντα συνεχίστηκε κανονικά. Μόνο να καταλάβω αν με βλέπει φιλικά δεν έχω καταφέρει.
Εγώ δεν θα μιλούσα κάθε μέρα με έναν άντρα που δεν μου άρεσε καθόλου. Κάπως έτσι καταλήγω να σκέφτομαι ότι μάλλον του αρέσω κι εγώ. Ωραία θα ήταν να σκέφτεται όπως εγώ· θα μου έλυνε την απορία. Μπορεί όμως να του αρέσει απλώς η παρέα μου. Ή να υπάρχει έλξη και να μην θέλει να προχωρήσει, αφού έχουμε και οι δύο σύντροφο.
Μένουμε σε διαφορετικές χώρες, αν και εκείνος έρχεται συχνά στη δική μου για δουλειά ή για να δει δικούς του ανθρώπους. Οπότε δεν είναι απίθανο να ξαναβρεθούμε. Αλλά το αν θα γινόταν κάτι μεταξύ μας είναι άλλη κουβέντα. Και δεν αφορά μόνο εμάς τους δύο.
Εκείνος συνεχίζει να στέλνει. Εγώ συνεχίζω να απαντάω.
