Έχω μικρό στήθος και εδώ και πολύ καιρό νιώθω ανασφάλεια γι’ αυτό. Είναι κάτι συγκεκριμένο πάνω στο σώμα μου, αλλά στο μυαλό μου συχνά γίνεται πολύ μεγαλύτερο: φτάνω να αναρωτιέμαι αν με κάνει κάπως λιγότερο γυναίκα.
Τώρα που το γράφω, ακούγεται πιο σκληρό απ’ όσο το λέω συνήθως μέσα μου. Τις περισσότερες φορές εμφανίζεται σαν μια μικρότερη ανησυχία γύρω από τις γνωριμίες. Η σωματική έλξη μετράει, και σκέφτομαι μήπως αυτό το χαρακτηριστικό με βάζει σε μειονεκτική θέση προτού καν προλάβει κάποιος να με γνωρίσει.
Τα κοινωνικά δίκτυα δεν βοηθούν. Βλέπω τόσο συχνά να εκθειάζουν το μεγάλο στήθος, που σιγά σιγά η προτίμηση αρχίζει να μου μοιάζει με κανόνα. Για το μικρό στήθος δεν συναντώ την ίδια προσοχή σε όσα εμφανίζονται μπροστά μου. Ύστερα από λίγο, αρχίζω να προσέχω και αυτή την απουσία.
Ξέρω ότι η ροή μου δεν μπορεί να μου πει τι αρέσει σε όλους τους άντρες. Είναι όμως η εικόνα της έλξης που βλέπω συνέχεια, και τελικά τη μεταφέρω στον τρόπο που κοιτάζω τον εαυτό μου. Ακόμη κι όταν καταλαβαίνω ότι δεν είναι ολόκληρη η πραγματικότητα, η ανασφάλεια δεν φεύγει αυτόματα.
Αυτό που θέλω να μάθω είναι πιο συγκεκριμένο από το αν ένας άντρας θα μπορούσε να κάνει σχέση με μια γυναίκα με μικρό στήθος. Φυσικά και μια σχέση αφορά ολόκληρο τον άνθρωπο. Όταν όμως ήδη αμφιβάλλω για το σώμα μου, η διαβεβαίωση ότι κάποιος μπορεί να με θέλει «παρ’ όλα αυτά» αφήνει ακριβώς αυτό το «παρ’ όλα αυτά» να αιωρείται.
Δεν θέλω το στήθος μου να είναι κάτι που ο άλλος αποδέχεται επειδή του αρέσουν αρκετά όλα τα υπόλοιπα. Θέλω να ξέρω αν μπορεί να είναι μέρος της έλξης του για μένα. Κάτι που του αρέσει από μόνο του, χωρίς να χρειάζεται να το αντισταθμίσει με άλλα χαρακτηριστικά.
Μετά αναρωτιέμαι μήπως ζητάω μια βεβαιότητα που δεν γίνεται να έχω. Η έλξη δεν είναι σύγκριση ανάμεσα σε δύο ίδιες γυναίκες με μοναδική διαφορά το στήθος τους. Καταλαβαίνω πόσο τεχνητό ακούγεται αυτό, αλλά η σκέψη από κάτω παραμένει.
Υπάρχουν άντρες που όντως προτιμούν το μικρό στήθος; Αν κάποιος με έβρισκε ελκυστική, θα μπορούσε αυτό να είναι ένας από τους λόγους;
