Για σχεδόν τέσσερα χρόνια πίστευα ότι με την κοπέλα μου πηγαίναμε για γάμο. Εγώ ήμουν 29, εκείνη 27, και για μένα αυτή η σχέση είχε μέλλον. Θεωρούσα ότι χτίζαμε μια κοινή ζωή.
Κάποια στιγμή άρχισε να αναφέρει συνέχεια έναν συνάδελφό της. Στην αρχή ήταν απλώς ένα όνομα που έμπαινε συχνά στην κουβέντα. Μετά άρχισαν οι συγκρίσεις μαζί μου. Όταν τη ρωτούσα τι συμβαίνει, έπαιρνε αμυντική στάση, κι αυτό με έκανε να δυσκολεύομαι ακόμα περισσότερο να το αφήσω στην άκρη.
Τελικά παραδέχτηκε ότι είχε αισθήματα γι’ αυτόν και με χώρισε. Τη ρώτησα αν με αφήνει για εκείνον. Μου είπε ότι πίστευε πως εκείνος την έκανε πιο ευτυχισμένη.
Πόνεσε, αλλά τι μπορούσα να της απαντήσω; Δεν την παρακάλεσα να μείνει. Έφυγε από το σπίτι κι εγώ άρχισα να προσπαθώ να ξαναστήσω τη ζωή μου, χωρίς το μέλλον που μέχρι τότε θεωρούσα κοινό μας.
Περίπου τρεις μήνες αργότερα εμφανίστηκε στο διαμέρισμά μου κλαίγοντας. Με τον συνάδελφο δεν είχε πάει καλά. Εκείνος είχε χάσει το ενδιαφέρον του και είχε αρχίσει να φλερτάρει με κάποια άλλη.
Τώρα της έλειπα εγώ. Μου είπε ότι έκανε λάθος και ότι κατάλαβε πως εγώ ήμουν αυτός που την αγαπούσε πραγματικά. Μετά από όσα είχα ακούσει όταν έφευγε, μου φαινόταν παράξενο να την ακούω να εξηγεί γιατί ήθελε να γυρίσει.
Είχα μόνο μία ερώτηση: αν τα πράγματα είχαν πάει καλά μαζί του, θα βρισκόταν τώρα εδώ;
Δεν μπόρεσε να απαντήσει. Δεν τη ρώτησα για να τη φέρω σε δύσκολη θέση. Ήθελα να καταλάβω τι είχε αλλάξει ανάμεσά μας, πέρα από το ότι ο άνθρωπος που είχε επιλέξει δεν την επέλεγε πια.
Οι κοινοί μας φίλοι θεωρούν ότι είμαι πολύ σκληρός. Μου λένε να της δώσω άλλη μία ευκαιρία. Καταλαβαίνω ότι οι άνθρωποι κάνουν λάθη και ότι σχεδόν τέσσερα χρόνια μαζί δεν τα αφήνεις εύκολα πίσω. Τα έζησα κι εγώ αυτά τα χρόνια. Είχα επενδύσει στην ίδια σχέση, στο ίδιο μέλλον.
Αλλά το μυαλό μου επιστρέφει συνέχεια σε εκείνη την επίσκεψη και στην ερώτηση που έμεινε αναπάντητη. Δεν έχω δεχτεί να τα ξαναβρούμε. Είναι λάθος μου να αρνούμαι, όταν ακόμα δεν ξέρω αν θα με ήθελε σε περίπτωση που εκείνος είχε μείνει;
