Όταν παίζω μπάσκετ, μερικοί από τους νεότερους άντρες της παρέας βγάζουν τις μπλούζες τους. Είναι εμφανίσιμοι, γυμνασμένοι και προφανώς έχουν πάρει τους κοιλιακούς πολύ πιο σοβαρά από τους υπόλοιπους από εμάς.
Η γυναίκα μου το έχει προσέξει.
Της αρέσουν οι γραμμωμένοι κοιλιακοί και εκείνο το V χαμηλά στην κοιλιά. Αρκετοί από τους συμπαίκτες μου τα έχουν και τα δύο, και την έχω πετύχει περισσότερες από μία φορές να ρίχνει μια γρήγορη ματιά. Τίποτα παρατεταμένο. Κοιτάζει για λίγο και μετά συνεχίζει κανονικά.
Είναι διακριτική. Αν δεν ήμουν ο άντρας της και δεν ήξερα ήδη τι βρίσκει ελκυστικό, μπορεί να μην το παρατηρούσα καν. Δεν διακόπτει δα και τον αγώνα για να ζητήσει να γυρίσουν λίγο στο πλάι.
Γι’ αυτό περισσότερο απορώ παρά νιώθω ότι έχουμε κάποιο μεγάλο πρόβλημα στον γάμο μας. Είμαστε ευτυχισμένοι, με σέβεται και έχουμε πολύ καλή σχέση. Δεν υπάρχει κάποιο άλλο παράπονο από πίσω, που απλώς βρήκε αφορμή να βγει. Έχω προσέξει αυτές τις ματιές και προσπαθώ να καταλάβω πώς τις βλέπω.
Το αμήχανο είναι ότι συμβαίνουν τόσο λίγα. Κάποιος βγάζει την μπλούζα του, εκείνη κοιτάζει για μια στιγμή και μετά συνεχίζει όπως πριν. Εγώ, στο μεταξύ, υποτίθεται ότι παίζω μπάσκετ, που ήδη απαιτεί να παρακολουθώ αρκετά πράγματα χωρίς να προσθέσω και το βλέμμα της γυναίκας μου.
Μπορώ να περιγράψω ακριβώς τι κάνει. Με το πώς νιώθω γι’ αυτό δυσκολεύομαι περισσότερο. Από τη μία, ξέρω πόσο σύντομη είναι η ματιά. Από την άλλη, το ότι γίνεται ενώ είμαι κι εγώ εκεί είναι αυτό που με βάζει σε σκέψεις.
Είναι τόσο συνηθισμένο να χαζεύεις διακριτικά ένα ωραίο σώμα, που εγώ του δίνω περισσότερη σημασία απ’ όση χρειάζεται; Ή είναι λογικό να αισθάνομαι ότι, όταν είμαι μπροστά, ξεπερνάει κάποιο όριο;
Το παιχνίδι συνεχίζεται. Εκείνη δείχνει απολύτως άνετη. Κι εγώ ακόμα προσπαθώ να αποφασίσω αν εκείνο το μισό δευτερόλεπτο αξίζει να γίνει κουβέντα.
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




