Υπάρχει ένας τύπος με τον οποίο κάνουμε συνέχεια πλάκα και η κουβέντα βγαίνει αβίαστα. Είναι από εκείνες τις συζητήσεις που χαίρεσαι να συνεχίζεις, χωρίς να ψάχνεις τι άλλο να πεις. Τελευταία έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως του αρέσω.
Και κάπου εκεί, το ακυρωμένο ταξίδι μου απέκτησε αγόρι.
Του είπα ότι ήταν να πάω το Σαββατοκύριακο στον τόπο μου, αλλά τελικά χάλασαν τα σχέδια. Κι εκείνος πέταξε ένα «Α, νόμιζα ότι θα πήγαινες να δεις το αγόρι σου».
Αυτό ήταν όλο. Δεν με ρώτησε ευθέως αν έχω σχέση. Απλώς εμφάνισε ένα αγόρι μέσα σε ένα ταξίδι που ούτε καν θα έκανα.
Βέβαια, θα ήταν βολικός τρόπος να μάθει. Αν είχα αγόρι, θα μπορούσα να το επιβεβαιώσω. Αν δεν είχα, θα τον διόρθωνα. Εκείνος θα έπαιρνε την πληροφορία του με το ύφος ανθρώπου που συζητάει απλώς τα σχέδια του Σαββατοκύριακου.
Από την άλλη, πειραζόμαστε τόσο συχνά που μια τέτοια ατάκα ταιριάζει απόλυτα στις κουβέντες μας. Μπορεί να ήταν ένα απλό αστείο. Μπορεί κι εγώ, επειδή ήδη υποψιάζομαι ότι ενδιαφέρεται, να του δίνω περισσότερη σημασία απ’ όση είχε.
Πάλι όμως κολλάω στη συγκεκριμένη λεπτομέρεια. Θα μπορούσε να πει ότι πήγαινα να δω την οικογένειά μου ή φίλους. Εκείνος διάλεξε το αγόρι.
Ήταν άραγε ο τρόπος του να με ρωτήσει αν έχω σχέση ή έχω πάρει μια πεταχτή ατάκα και της κάνω έλεγχο δικαιολογητικών;
Διάβασε το άρθρο σε άλλη γλώσσα




