Για δύο χρόνια, όποτε βλέπαμε ταινία με μια γυναίκα που έβγαινα, ακουμπούσε τα πόδια της πάνω μου και μου ζητούσε μασάζ. Συνήθως της έκανα. Πού και πού, βέβαια, πρόσθετα και λίγο γαργαλητό. Έξτρα υπηρεσία, χωρίς να την έχει παραγγείλει κανείς.
Εκείνη τραβούσε τα πόδια της, μου έλεγε να σταματήσω και μετά τα ξανάβαζε στην αγκαλιά μου για να συνεχιστεί το μασάζ. Αυτό είχε γίνει αμέτρητες φορές. Πάνω από εκατό, πιθανότατα. Αρκετές, πάντως, για να μου βγει το όνομα.
Εγώ ήμουν 28, εκείνη 29, και εδώ και καιρό μια βρισκόμασταν, μια χανόμασταν. Τους τελευταίους τέσσερις μήνες το είχαμε κρατήσει χαλαρό, αφού κανείς μας δεν ήθελε σοβαρή σχέση. Όπως αποδείχτηκε, αυτό δεν απέκλειε ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο εκδίκησης.
Είχαμε δοκιμάσει και δεσίματα, με τον καθένα μας να παίρνει εναλλάξ τον έλεγχο. Οπότε, όταν είπε ότι ήθελε να δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο, δεν μου φάνηκε παράξενο. Απλώς δεν ήξερα ποιο κομμάτι του κοινού μας παρελθόντος είχε κατά νου.
Είχαμε καπνίσει λίγη κάνναβη και εκείνη ανέλαβε. Αυτή τη φορά το δέσιμο ήταν πιο περίπλοκο: οι καρποί μου πάνω από το κεφάλι, τα πόδια ενωμένα προς τη μία γωνία του κρεβατιού και επιπλέον δεσίματα που δεν άφηναν πολλά περιθώρια κίνησης. Όταν τελείωσε, βρισκόμουν διαγώνια πάνω στο στρώμα.
Κάθισε πάνω μου, στο ύψος της μέσης, και μου σκέπασε τα μάτια με την μπλούζα της. Δεν έβλεπα την έκφρασή της, αλλά την άκουγα να γελάει. Εκ των υστέρων, το γέλιο ήταν μια χρήσιμη προειδοποίηση που έφτασε λίγο αργά.
«Για να δούμε τώρα πόσο γαργαλιέσαι εσύ», είπε.
Ίσα που ακούμπησε τις μασχάλες και τα πλευρά μου με τα ακροδάχτυλά της και άρχισα να σπαρταράω από τα γέλια. Τόσες βραδιές παρουσίαζα το γαργαλητό σαν χαριτωμένο συμπλήρωμα στο μασάζ. Τώρα είχε έρθει η ώρα της αναλυτικής επίδειξης.
Δεν είναι ακριβώς ιστορία που μπορώ να πω στους γνωστούς μου. Πώς ανοίγεις κουβέντα για το ότι δύο χρόνια μασάζ ποδιών οδήγησαν στην πανωλεθρία σου; Γι’ αυτό τη λέω εδώ, που τουλάχιστον δεν χρειάζεται να κοιτάξω κανέναν στα μάτια.
