Τον χώρισα πριν από δυο εβδομάδες περίπου και ακόμα τον αγαπάω. Αυτό είναι που κάνει όλη την κατάσταση τόσο παράξενη. Δεν έφυγα επειδή έπαψα να νιώθω πράγματα. Έφυγα επειδή δεν έβλεπα την προσπάθεια και την προσοχή που χρειαζόμουν από εκείνον.
Μου είπε ότι θα ήθελε να μην είχαν έρθει έτσι τα πράγματα. Μετά το δέχτηκε αρκετά γρήγορα. Εγώ είχα πάρει την απόφαση, αλλά και πάλι με πόνεσε που ένιωσα ότι μπορούσε τόσο εύκολα να με αφήσει να φύγω.
Από την αντίδρασή του κατάλαβα ότι αποδεχόταν τον χωρισμό. Μπορεί να στενοχωριόταν, αλλά έδειχνε διατεθειμένος να το αφήσουμε εκεί. Δεν είχα και πολλά άλλα για να καταλάβω πώς ένιωθε.
Τώρα κάνει λάικ στις αναρτήσεις μου.
Είναι τόσο μικρό πράγμα κι όμως με μπερδεύει. Ξέρω ότι ένα λάικ δεν απαιτεί σχεδόν καμία προσπάθεια και δεν συνοδεύεται από εξηγήσεις. Παρ’ όλα αυτά, όταν βλέπω το όνομά του, κοντοστέκομαι. Πριν από λίγες εβδομάδες προσπαθούσα να καταλάβω γιατί δεν ένιωθα αρκετό ενδιαφέρον από εκείνον. Και τώρα φτάνει αυτή η μικρή δόση προσοχής, αφού έχω φύγει.
Δεν ξέρω αν είναι συνήθεια, φιλική διάθεση, τρυφερότητα που έχει μείνει ή κάτι που κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη. Ούτε ξέρω αν καταλαβαίνει ότι το προσέχω.
Αυτά τα λάικ δεν μου λένε αν θέλει να μιλήσουμε ή αν θα άλλαζε κάτι μεταξύ μας. Εγώ όμως τον αγαπάω ακόμα, οπότε δεν τα νιώθω εντελώς αδιάφορα. Έδειχνε να έχει δεχτεί ότι τελειώσαμε. Και κάθε φορά που εμφανίζεται το όνομά του κάτω από άλλη μία ανάρτηση, αναρωτιέμαι αν θέλει να μου πει κάτι με αυτό.
