Κάθε πρωί τής στέλνω μια καλημέρα. Μου λέει ότι την περιμένει και συνήθως μου στέλνει κι εκείνη. Είναι μια μικρή συνήθεια, αλλά ύστερα από όσα έχουμε περάσει, μου αρέσει που έχουμε κάτι τόσο απλό μεταξύ μας.
Υπάρχουν όμως και τα πρωινά που δεν απαντάει. Κι εκεί που κοντεύει να τελειώσει η μέρα, έρχεται επιτέλους μήνυμα: «Πω πω! Νόμιζα ότι σου είχα απαντήσει!»
Εγώ είμαι 50, εκείνη 42. Αρχίσαμε να βγαίνουμε πριν από περισσότερο από έναν χρόνο και χωρίσαμε μετά τις γιορτές, επειδή η σχέση πήγαινε να σοβαρέψει πολύ. Τρεις εβδομάδες αργότερα ξαναβρεθήκαμε, αυτή τη φορά σε κάτι ακαθόριστο που κράτησε έξι μήνες.
Εκείνη το σταμάτησε, γιατί ένιωθε ότι είμαστε πια μεγάλοι για τέτοιες καταστάσεις. Ποτέ δεν τα πηγαίναμε ιδιαίτερα καλά στο να μιλάμε για όσα νιώθουμε ο ένας για τον άλλον. Μάλλον γι’ αυτό καταφέραμε να περάσουμε τόσο καιρό μαζί χωρίς να ξεκαθαρίσουμε τι ακριβώς κάναμε.
Κι αυτός ο χωρισμός κράτησε τρεις εβδομάδες. Τελικά κάναμε μερικές ουσιαστικές συζητήσεις για το ενδεχόμενο μιας κανονικής σχέσης. Τώρα είμαστε ξανά μαζί.
Για δυο μέρες μπορεί η επικοινωνία μας να είναι υπέροχη. Είτε μιλάμε σοβαρά είτε λέμε καθημερινά πράγματα είτε φλερτάρουμε, συμμετέχει με διάθεση. Μετά ακολουθούν μία ή δύο μέρες που σχεδόν χάνεται.
Κάνει δυόμισι δουλειές. Σέβομαι το πόσο τρέχει και δεν περιμένω να ανταλλάσσουμε μηνύματα όλη την ώρα που δουλεύουμε. Συνήθως αφήνουμε ο ένας τον άλλον να δουλέψει και μιλάμε τα βράδια. Αυτό που με δυσκολεύει είναι η ασυνέπεια και εκείνο το «νόμιζα ότι απάντησα».
Έχω μόλις λίγα χρόνια που βγαίνω ραντεβού στην εποχή των έξυπνων κινητών. Ξέρω επίσης ότι μαζί της με πιάνει άγχος και αναγνωρίζω τον εαυτό μου στην περιγραφή της αγχώδους προσκόλλησης. Παρ’ όλα αυτά, δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς ξεχνάει κανείς αν απάντησε σε ένα μήνυμα που λέει ότι χαίρεται να λαμβάνει.
Ξέρω ότι η προφανής πρόταση είναι να της μιλήσω. Έχουμε επιτέλους καταφέρει να κάνουμε ειλικρινείς κουβέντες, άρα ξέρω ότι μπορούμε. Απλώς γι’ αυτήν τη συγκεκριμένη δεν βρίσκω εύκολα τις λέξεις.
Όταν φτάνει η καθυστερημένη απάντησή της, χαίρομαι που τη διαβάζω. Αλλά εξακολουθώ να αναρωτιέμαι τι απέγινε εκείνη η πρωινή καλημέρα.
